Зомбификација ©

Најгрдата фасада

2012-01-14T21:49:00.003+01:00

Погледнете, уверете се сами. Зградата на ВМРО-ДПМНЕ има најгрда фасада во центарот на Скопје.

„Пастирот“ слободно може да си распише конкурс, и стадото да му гласа дали сакаат барокна, хеленистичка, неолитска, фалангистичка фасада, или пак да им остане исто толку грда како што е сега.

Но, „преродбениците“ со најгрда фасада друго сакаат.

Сакаат да продолжат да го силуваат центарот на Скопје. Сакаат да продолжат да се изживуваат врз граѓаните на општина Центар, затоа што на последните избори изгубија со 3 илјади гласови.

Фрлија стотици милиони евра во општина Центар за „Скопје 2014“ и пак изгубија.

Лустрација или политичко-полициска злоупотреба?

2011-08-05T00:32:00.003+02:00

Лустрацијата продолжи да се спроведува без потпишан документ за соработка со тајните служби, претворајќи се во морбидна карикатура и инструмент за политичко-полициска злоупотреба.

Една провладина ТВ на 4-ти август 2011 објави: „Денеска на седницата која траеше повеќе од два часа, присуствувале 9 членови. Но, кога требало да се гласа тројца членови ја напуштиле седницата и за решението гласале 6-мина.“ (Канал 5). А што им изјавил претседателот на комисијата со истечен мандат на новинарите: „ - „... нема проблеми во гласањето“ (Алфа); „А некои што излегоа - тоа е тип односно начин на гласање“ (Телма).

Неколку часа подоцна, испадна дека „тази гласање не било гласање“. Претседателот на комисијата со одамна истечен мандат даде сосема друга изјава откако повторно итно била свикана Комисијата за верификација на фактите: „- Некои членови во моментот на гласањето излегоа и тогаш не беше констатирано кој влезе, кој излезе... “ (Алфа). Откако му било укажано со допис дека „за време на гласањето го немало потребното мнозинство“, тој се попишманил па решил да прегласуваат.

По којзнае кој пат, без срам и перде, комисијата за „лустрација“ се мајтапеше со процедурите и со правата на лицата кои мора да потпишаат изјави за несоработка (иако најголем дел од тие што мора да потпишат не знаат што е соработка, ниту пак што значи „таен соработник“ и „таен информатор“). Според Деловникот на Комисијата за верификација на факти (која брои 11 члена), „Комисијата може да одлучува ако на седницата присуствуваат повеќе од две третини од членовите на Комисијата.“ Нејсе, претседателот самоволно си одлучил дека може да се гласа дури и ако се присутни само шест члена од единаесет (во комисијата „демократски“ се гласа за „фактите“?!?). Цврсто го бранеше својот став пред медиумите дипломираниот правник со истечен мандат. Го бранеше, едно два-три часа. Потоа се „покаја“ пред истите медиуми, и призна дека „...за време на гласањето го немало потребното мнозинство и ние прегласувавме“.

Паметам, едно време „добронамерните“ предлагачи на законот за „лустрација“ не убедуваа дека нема да настрадаат „лица поради кафеански муабети“, туку „оние за кои има документ и кои потпишале изјава дека ќе соработуваат со службите и кои навистина го правеле тоа“. Сега сме сведоци како страдаат лица од кафеанските муабети меѓу новинарите и членовите на комисијата за лустрација, а потоа истите лица се лустрираат со „демократско гласање“ без постоење на потпишана изјава дека соработувале со тајните служби. Предлагачите на законот се скандализираа како е можно да се гласа дали некој бил соработник: „Самата логика на Законот за лустрација, не подразбира гласање, факти има или нема, тие не се предмет на субјективно толкување“ – не убедуваше еден од пишувачите на законот. Арно ама, лустраторите си имаат деловник, па демократски си гласаат „кодоши“, и ич уво не ги боли за оние што го пишувале законот. Баш им е гајле за предлагачите на законот кои не уверуваа дека неопходен услов и основен документ за лустрација ќе биде писмена изјава - писмен документ со кој некој/а прифаќа да биде соработник.

„Дневник“, според „неофицијални информации“ објави дека „тројца членови на Комисијата ја напуштиле седницата оти не се согласувале со оценката на останатите шест члена дека информативен разговор е доволно силен доказ некој да биде прогласен за кодош.“ Можно ли е како доказ за „соработка“ да се користат непотпишани, парафразирани „изјави“ од принудни информативни разговори на полицијата со жртвите на оперативна обработка, кога самите информативни разговори претставувале акти на повреда на човековите права на жртвите, дел од нивниот идеолошки прогон?

Познато е дека тајните југословенски служби имале задача да произведуваат државни непријатели, тоа им било во описот на работните места на оперативците. Нејсе, наместо прво да донесеме и спроведеме закон за рехабилитација и обештетување на жртвите кои своевремено биле жигосувани како „предавници“ или „странски платеници“, почнавме да спроведуваме закон кој почна да ги лустрира поранешните жртви, и практично да ги амнестира нивните прогонувачи. „Лустраторите“ отидоа дотаму, што почнаа да пронаоѓаат докази за „соработка“ единствено во досиејата на жртвите, отворено и јавно признавајќи дека немаат никаков друг доказ, никаква потпишана изјава за соработка, ниту пак документ од било која служба кој потврдува дека лицето било таен соработник. Практично „лустраторите“ почнаа да водат постапки за верификација на „факти“ исклучиво на соработници, дури и пред да ги дочекаат „фактите“ од службите за безбедност. Имено, нестрпливите „лустратори“ почнаа да верификуваат „факти“, потпирајќи се единствено на податоците од досиејата на жртвите, податоци кои се добиени со флагрантно кршење на нивните човекови права – со принуди, уцени, притисоци, закани, измачувања, а неретко и со бескрупулозни облици на тортура. Уште нешто - наредбодателите и корисниците на информации ги заборавија, а нели токму тие беа главните прекршувачи на човековите права?

Какви последици ќе има решението на Комисијата за верификација на „факти“, кое се темели на индивидуални проценки и толкувања, на податоци од принудни информативни разговори (непотпишани), извлечени од личните досиеја на жртвите, и без постоење на каков и да е друг документ или изјава за соработка со службите? Со ваквите инквизиторски постапки на комисијата за „лустрација“ практично ќе бидат обесхрабрени и замолчени жртвите на тајните служби, кои имаат законска можност да поведат постапки за лустрација против повредувачите на нивните права. Сега, по самоволните толкувања на Комисијата на лустрација, секоја жртва што била принудена да оди на информативен разговор, ќе се плаши да покрене постапка за лустрација, затоа што сосема лесно може да биде прогласена за свесен соработник на тајните служби. Ваквата процедура за лустрација им втерува страв на поранешните жртви, а ги охрабрува поранешните регистрирани соработници на тајните служби, нивните наредбодавци и корисници на информации, да продолжат со јавна и паланечка дискредитација на жртвите преку методите на медиумско и интернетско „кодошење“ и клеветење.

Зошто ваквата лустрација ја сметам за морбидна карикатура? Нема услови за лустрација ако не се отворат архивите на регистрираните соработници, ако не се разобличат корисниците на информации и наредбодавците, ако се чепка само по архивите на жртвите кои биле предмет на обработка на тајните служби. Морбидна карикатура е лустрацијата во која провладините новинари имаат многу повеќе „релевантни“ (и дискредитирачки) информации од членовите на Комисијата за „лустрација“. А од каде ги добиле тие информации за медиумско линчување на „кодошите“? Од ДБК или од членовите на комисијата кои „кодошеле“, кршејќи го законот за „лустрација“?

Најпосле, во кој член од законот стои „дека доволно е да има досие во една од четирите институции за таквата изјава да не биде верифицирана“? Во кој член од законот стои дека жртвата може да биде лустрирана единствено врз основа на своето досие кое не го уништила (иако можела да го уништи), само врз основа на прекажаните искази (неретко „кодошења“) на нејзините џелати – истите оние кои макотрпно, и за пари, го формирале нејзиното досие? Парадоксот да е поголем, пред нашите очи се одвива лустрација на жртва на обработка на тајната полиција, која сега повторно станува жртва на лустрација, и покрај тоа што жртвата јавно објави документ од своето лично досие во кој пишува дека „Однос со органи за В(натрешни) Р(аботи) – немал (1.12.1983)“.

Зошто ваквата лустрација ја сметам за политичко-полициска злоупотреба? Настрадаа демократските процедури. Пак настрадаа жртвите, а беа „амнестирани“ министри и пратеници, од кои некои со децении биле обвинители и високи полициски функционери во времето на „комунизмот“. Нив влакно не им фали, тие си ги испраа рацете од злосторствата за време на „комунизмот“, а некои од нив повторно учествуваат во прогон врз идеолошка основа, при што се користат добро познатите „удбашки“ методи на прислушкување и јавно оцрнување, вклучително и „информативните разговори“. Иронично, најголеми жртви на „лустрацијата“ се сегашните критичари на режимот, кои претходно настрадале како критичари на поранешниот режим (овојпат беа жигосани со „автентични толкувања“ на „лустраторите“ кои немаат абер од човекови права). Истовремено, се амнестираат воени злосторници со „автентични толкувања“, а жртвите на најголемите повреди на човекови права се маргинализираат , игнорираат, забораваат (мачените, киднапираните, „жигосуваните“, внатрешно раселените).

Жртвите на инквизицијата биле прогласувани за виновни, доколку не го докажат спротивното. И жртвите на лустрацијата се прогласуваат за „кодоши“, доколку не го докажат спротивното. Пред векови, доволно било незасновано озборување или клеветење за некоја жена да биде прогласена за вештерка, и запалена на клада. Сега е доволно да те искодоши некој член на комисија, или да те наклевети некој на телевизија или интернет. За време на инквизицијата, идентитетот на сведоците бил чуван во тајност, за да се оневозможи одбраната. Сега идентитетот на соработниците се чува во тајност (нивните имиња во досиејата на жртвите се пречкртани), а лустрираните немаат пристап до информациите со кои располагаат лустраторите. Инквизиторите прифаќале како доказ и признанија изнудени со мачење. „Лустраторите“ прифаќаат извештаи од информативни разговори каде што жртвите биле со закани или уцени принудувани да даваат информации. На обвинетите од инквизицијата со векови не им било дозволувано да повикуваат сведоци во нивна полза. На жртвите од лустрацијата не им се дозволува да повикуваат сведоци во нивна полза, а страдаат во тајни кафкијански процеси во кои никој не знае врз основа на какви „строго класифицирани податоци“ се лустрираат (се разбира, освен подобните новинари на „пастирот“).

Според извесни проценки, Инквизицијата била одговорна за палење на околу триесет илјади вештерки во периодот помеѓу 1450-1600 година. Колку жртви на тајните служби настрадаа во Централна и Источна Европа, и колку допрва ќе настрадаат како резултат на политичко-полициска злоупотреба на лустрацијата?

Сиромаштијата во Македонија

2011-07-13T18:25:00.001+02:00

Еве колку сме сиромашни. Над 30% од населението не може да си дозволи ни 70% од подолунаведеното.

Секој член на домаќинство во 2010 година троши месечно во просек:

- 600 грама ориз

- 6 кг. леб

- 50. грама смоки

- едно пиле помало од 900 грама

- пола кило јунешко

- околу 200 грама телешко

- под 600 грама свинско

- 250 грама колбаси

- 100 грама кремвишли

- околу 200 грама посебна салама

- 85 грама паштета

- под 500 грама риба

- 3.4 литра млеко

- под 1.2 литри јогурт

- 600 грама сирење

- 220 грама кашкавал

- 16-17 јајца

- литро и пол масло

- кило јаболка

- кило грозје

- пола кило портокали

- пола кило банани

- кило лубеница

- кило друг вид овошје

- пола кило грав

- 600 грама кромид

- кило зелка

- пола кило краставици

- кило и пол домати

- две кила пиперки

- 2.2 кила компири

- 200 грама кафе

- под три литра газиран напиток

- 2.2 литра минерална вода

- една чаша вино од 200 милилитри

- 100 милилитри природна ракија

- еден литар пиво

- четири кутии цигари

- 100 грама чоколада

- 50 грама бонбони

- 50 грама сладолед

Приближна пресметка, според „Потрошувачка на домаќинствата во Република Македонија, 2010 http://www.stat.gov.mk/publikacii/4.4.11.01.pdf

Сексуално образование во зоолошка

2011-07-07T22:03:00.003+02:00

Аиии....

Зошто СДСМ треба да избере нов лидер?

2011-07-01T07:36:00.001+02:00

Зошто СДСМ треба да избере нов лидер?

1) Затоа што токму Бранко Црвенковски повика на предвремени избори за „победничка Македонија“.

2) Затоа што тој беше главен носител на опозициската кампања за промена на власта - играч со најголема минутажа на теренот.

3) Затоа што не успеа да обезбеди доволно добар тим, програма и резултат со кој ќе го оправда повикот за предвремени избори.

Топ 5 лузери (2011)

2011-06-13T21:26:00.001+02:00

Откако по изборите во 2006 составив листа Топ 10 - лузери, решив истото да го направам и сега, но во скратена форма.

1. Најголем лузер е ВМРО – НАРОДНА ПАРТИЈА (ВМРО - НП), со освоени 28.217 гласа и ниту еден пратеник.

2. На второ место е ДЕМОКРАТИЈА Е РЕ – ПАРТИЈА ЗА НОВА ДЕМОКРАТИЈА, со освоени 19.958 и ниту еден пратеник.

3. Потоа следуваат ОБЕДИНЕТИ ЗА МАКЕДОНИЈА – ОМ, со освоени 17.081 гласа, и ниту еден пратеник.

4. По нив е ЛИБЕРАЛНО – ДЕМОКРАТСКА ПАРТИЈА – ЛДП, со 16.551, и ниту еден пратеник.

5. На петто место е ПОЛИТИЧКА ПАРТИЈА ДОСТОИНСТВО – ППД, со 8.837 гласа и ниту еден пратеник.

Овие пет партии имаат освоено над 90.000 гласа и реално тежат десет пратеници. Доколку имавме една изборна единица, ВМРО – НП ќе освоеше 3 пратеника, ДЕМОКРАТИЈА Е РЕ – 2 пратеника, ОМ ќе освоеше 1 пратеник, ЛДП – исто така 1 пратеник, а ДОСТОИНСТВО за влакно ќе освоеше 1 пратеник. Околу 106.000 гласа отидоа во празно (за партии кои не се застапени во парламентот). Значи, најмалку 11-12 пратеника отидоа кај големите риби, кои ги изедоа помалите и ситните партии. Велам „најмалку“, затоа што НАЦИОНАЛНА ДЕМОКРАТСКА ПРЕРОДБА – НДП доби два, а тежи три пратеника.

Сите овие „лузери“ можеа лесно да бидат добитници, ако направеа коалиција меѓу себе или влезеа во веќе постоечките коалиции. Нашиот изборен модел, за помалите партии, го промовира слоганот: „Коалицирај, или исчезни!“

МВР тоне се подлабоко

2011-06-10T22:30:00.005+02:00

МВР тоне се подлабоко и подлабоко во тињата на себепротивречноста. Во официјално соопштение стои дека „уште од самиот почеток МВР тврдеше дека се постапува по случај кој се води како „незнаена смрт“ и дека по однос на тој случај се преземени сите неопходни мерки“ (Наспроти сите инсинуации полицијата го расчисти случајот за неполни 24 часа). Како може да се работи за „незнаена смрт“, кога смртта е констатирана од медицински лица во присуство на полициски службеници кои го презеле телото на убиениот од страна на осомничениот кој „се доближил до него и со употреба на физичка сила му задал неколку удари со тупаници и клоци на Мартин во пределот на главата и телото“? (Полицискиот службеник ќе одговара за убиство).

МВР тврди дека дознале за „насилната смрт“ дури 13 часа по настанот: „На повик на еден од инспекторите околу 13.45 часот, директорот на Институтот за судска медицина, побарал лично да се видат и околу 14.15 часот, односно 13 часа по настанот, вербално му соопштил дека станува збор за насилна смрт.“ (Наспроти сите инсинуации полицијата го расчисти случајот за неполни 24 часа). Како е можно бруталното насилство на полицаецот кое се случило среде плоштад, во присуство на илјадници очевидци и стотици полицајци, да остане буквално незабележано? Како е можно видливите траги на бруталното насилство да не бидат забележани и од медицинските лица кои констатирале смрт? Како е можно полицајците кои му помогнале на осомничениот - „двајца полициски службеници кои патролирале во близина и веднаш се јавиле во итната медицинска помош“ – да не ги забележат видливите траги на насилство и да не го задржат осомничениот поради сомнение дека сторил тешко кривично дело (тешки телесни повреди или свирепо убиство)?

Откако беше објавен на Окно мојот блог-пост CSI: Прашања на кои треба да добиеме одговор!, добив ваква критика: „ама не видов еден збор што ќе укаже на тоа дека ова убиство те засега како човек прво, ниту еден збор да искажеш сочувство!“. Мислам дека е крајно нечовечки да се упатуваат вакви критики. Да не ме засегнеше лично убиството, немаше да го напишам текстот, немаше да учествувам на протестите, ниту пак ќе учествував во организација на тркалезна маса на која беше зборувано за убиството. Написиве ги пишувам намерно крајно рационално, без никаква патетика, со цел да ги посочам прашањата кои воопшто не се расветлени (наспроти тврдењата на МВР дека случајот е расветлен во рок од 24 часа)
Слушам по телевизииве и на Фејсбук неаргументирани критики зошто немало реакции од невладините во врска со случаите Беќиров и „Поштарот“. Она што најмногу ме погодува е тоа што и некои радикални „активисти“ за човекови права од уста не ги симнуваат случаите со „Беќиров“ и „Поштарот“, а воопшто не се сеќавам дека некој од нив јавно реагираше на времето кога се обидувавме да ги актуелизираме овие случаи и кога баравме кривична и политичка одговорност.
Сите што обвинуваат за „политизирање“ на случајот, ги молам убаво да ја анализираат оваа изјава: „-Maртин таа вечер беше многу среќен. Купи 10 шишиња вино за да ги почести пријателите. Радосен, се качи на бината, сакаше да ја сподели радоста, оттаму го тргнаа и го убија. Тоа е вистината, низ солзи им соопшти на насобраните, Александар Нешковски.“ Најбесрамно нешто во моментов се обидите на гебелсовските пропагандисти за политичка дискредитација на сите што бараат професионално расчистување на случајот, одговорност од сите инволвирани, и воспоставување на ефикасен механизам за надворешна контрола врз МВР . Пропаганданата машина за забошотување на случајот, за деморализирање на протестантите и за дефокусирање од инволвираноста на МВР во кривичните дела (свирепото убиство, непријавувањето и прикривањето на убиството) работи со полна пареа уште од шести јуни.

Беспредметни се и расправите дали се протестира поради полициската бруталност или поради обидот за заташкување на случајот. Протестите, колку што можам да разберам, се и против полициската бруталност, но, и против обидот за прикривање на полициската бруталност. Токму затоа, барањата од петицијата се: и одговорност за конкретниот случај, и механизам за надворешна контрола на МВР. Малку ми е чудно тоа што дел од протестантите ја споделуваат перцепцијата која сака да ја наметне ТВ Сител. Имено, токму Сител го политизира случајот (особено со заклучокот: „Симпатизер на СДСМ убил симпатизер на ВМРО-ДПМНЕ злоупотребувајќи ја својата полициска функција“). Токму Сител пропагира дека „и едните и другите се исти“ и ги вади од нафталин случаите „Поштарот“ и „Беќиров“.

Од моја гледна точка, ситуацијата е трагикомична. Забележувам, некои упорно се обидуваат да ја изишкаат пропагандната мува од капата, продолжуваат да го шират пропагандниот слоган „сите се исти“, бараат сега одговорност за случаи од пред 5-6-7-8 години, а никаде ги немаше тогаш кога малкумината активисти за човекови права баравме ефикасна истрага и кривична и политичка одговорност за таквите случаи.

Ете, се распишав, оти прашањава лично ме тангираат. Десет години се обидувам да се борам за стопирање на полициска бруталност и за граѓанска контрола врз МВР, се борев и за распуштање на Алфите од моментот кога беа формирани, продолжив и кога ме малтретираа и кога ме уапсија, и се радувам што борбата против полициското самоволие и полициската бруталност станува помасовна.

На крајот, една порака до сегашните борци за човекови права: Ако вашите постапки се раководени од стравот да не бидете „политички обоени“, пропагандната машинерија брзо ќе ве уништи. Да укажам, кога Хелсиншки комитет пишуваше против властите за случаите „Беќиров“,„Раштански лозја“, „Ел-Масри“, полициската тортура во 2001, прогонот врз „Лавовите“, случаите на полициска бруталност на „Алфите“, „Тигрите“ итн. - секогаш критиките беа упатени кон одговорните кои се на власт, никогаш кон оние кои се во опозиција. Имено, и сегашните власти се соодговорни за случаите „Поштарот“ и „Атентатот на Глигоров“ – затоа што и тие имале со години прилика да ги расветлат докрај случаите и да ги посочат одговорните.

Оние што се борат за човекови права, мора да станат имуни на било какво етикетирање и стигматизирање. Моето 10-годишно искуство ми кажува дека таквото етикетирање и стигматизирање е незибежно, кога јавно се бориш за човековите права. Ако почнеш да ја трошиш енергијата на докажување дека не си „партиски обоен“, тогаш пропагандистите ја постигнале целта - успешно те дефокусирале од твојата кауза. Практично, те замолкнале.

CSI: Прашања на кои треба да добиеме одговор!

2011-06-08T16:35:00.003+02:00

Истрагата за случајот на насилната смрт на скопскиот плоштад при прославата на изборната победа на ВМРО-ДПМНЕ треба да одговори на следниве прашања:

1) Дали убиството е извршено „на свиреп или подмолен начин“ (за што следува казна затвор најмалку десет години или доживотен затвор)? Зошто никој не ја обезбедил потенцијалната „crime scene“ откако медицински лица констатирале смрт, и кој и зошто го одвлечкал телото на починатиот од сцената на злосторството?

2) Дали имало помагање во извршување на кривичното дело? Според Кривичниот законик (КЗ), за помагање се смета и „...однапред ветено прикривање на кривичното дело на сторителот, на средствата со кои е извршено кривичното дело, на трагите на кривичното дело...“.

3) Кои лица се одговорни за „Непријавување на кривично дело или сторител“? Во моментот кога било сторено кривичното дело, во близина имало голем број на службени лица и други очевидци. Според КЗ, „Службено лице кое свесно ќе пропушти да пријави кривично дело за кое дознало во вршењето на својата должност, ако за тоа дело според законот може да се изрече казна затвор од пет години или потешка казна, а делото се гони по службена должност, ќе се казни со парична казна или со затвор од една до три години.“ (чл. 364.)

4) Дали имало „Помагање на сторител во извршено кривично дело“? Според КЗ, „Тој што ќе скрие сторител на кривично дело за кое гонењето се презема по службена должност или со прикривање на орудијата, трагите, предметите или на друг начин ќе му помогне да не биде откриен... ќе се казни со парична казна или со затвор до една година.“ Но, „Тој што ќе му помогне на сторител на кривично дело за кое е пропишана казна доживотен затвор, ќе се казни со затвор од една до десет години.“ Во случајов, постојат повеќе индиции дека имало прикривање на убиство на свиреп и подмолен начин, кривично дело за кое е предвидена казна доживотен затвор. Оттаму, сите што помагале свирепото убиство да биде „заташкано“ цели 40 часа, треба да бидат осудени и да добијат затворска казна од една до десет години. Кои се мотивите на прикривањето на свирепото убиство, кое се случило пред да бидат објавени резултатите од страна на ДИК? Зошто кривичното дело е „признаено“ од страна на МВР дури откако е објавен извештајот на набљудувачите на ОБСЕ и по бурните граѓански протести?

5) Кои одговорни лица од МВР им дадоа на медиумите лажни информации на 06.06 дека не е сторено кривично дело убиство, туку дека на момчето „му се слошило“, и кои одговорни лица во МВР соопштија лажни информации дека „првични траги на насилство нема“?

6) Кои одговорни медицински лица констатирале смрт кај жртвата, и зошто истите не пријавиле дека смртта настапила како резултат на тешки телесни повреди?

7) Дали сторителот на убиството е дел од обезбедувањето на премиерот и претседател на ВМРО-ДПМНЕ, и дали во тоа време дејствувал во насока на обезбедување на премиерот или на други службени лица присутни на партиската прослава?

8) Дали апсењето на Љубе Бошковски е на некој начин поврзано со обидите да се прикрие свирепото убиство, односно, дали спектакуларното апсење и објавувањето на видео снимки од аспењето е обид да се пренасочи вниманието на јавноста од свирепото убиство на плоштадот додека ВМРО-ДПМНЕ ја прославуваше победата на изборите?

9) Кои одговорни лица издадоа наредба да се спречи продолжувањето на мирниот протест на група граѓани со поставување на полициска барикада пред зградата во која наводно живее премиерот и зошто портпаролот на МВР упорно ја дезинформираше јавноста дека некој „повикуваа на насилни протести“?

10) Дали во случајов имаме „злосторничко здружување“ на лица кои се организирале за да прикријат тешко кривично дело кое се случило на партиска прослава (и други со него поврзани кривични дела), со цел да се заштити ликот и делото на претседателот на партијата кој е истовремено и премиер на Република Македонија? Кои лица вршеле притисок кај родителите на жртвата и со какви мотиви?

In vitro veritas

2011-05-27T09:41:00.002+02:00

Го прашуе синот таткото:

„Тато, што си праел ти на 5-ти јуни у 2011, кога се уривала диктатурата на груевистите?“

- Сине, тато мораше да собере 30 потписи, за мајка ти да може да оди на in vitro оплодување.

Батали го Никола!

2011-05-17T12:14:00.003+02:00

Ако сака Бранко дуел, ќе мора да кликне like на „Слушни се со Никола“, „Сретни се со Никола“, „Прашај го Никола“.
Штета што нема копче: „Батали го Никола“.

Груевски без Македонија - Македонија без Груевски!

2011-05-16T01:48:00.003+02:00

Обраќање на премиерот Никола Груевски по повод советот на подмладокот на Европската народна партија (YEPP), чиј домаќин од 02 до 05 декември 2010 беше УМС на ВМРО-ДПМНЕ во Скопје.

Среде Скопје, Груевски без Македонија. Под неговото име и презиме нема воопшто „Македонија“. Тоа ли е „разумен компромис“?

„- Изборите се добиваат и се губат. Образот и честа само еднаш се губат...“ - рече Груевски.

Крајно време е Македонија да зачекори во иднината - без Груевски.

Фалење

2011-04-28T14:12:00.000+02:00

На насловната страница на „Дневник“ бил објавен следниов наслов: „И Баба Вељаница го фали Груевски“.

Следниот ден, Баба Вељаница напишала писмо до главниот уредник:

„Почитуван уредник, еми вистина имам кажано „Видете колку е личен Грујо“, ами тоа беше пред две години, на свадбата на внук ми од прва брачеда, кој се вика Грујо.“

http://www.okno.mk/vic

Полемиката околу „Дневник“ продолжува

2011-04-27T23:39:00.001+02:00

По реакцијата „Силно светнал „Дневник“!“ следува одговор „Убиство на „Дневник“ со умисла“.

Да не се збуните, „Убиство на „Дневник“ со умисла“ не е мој наслов, туку на главниот и одговорен уредник на „Дневник“.

Во овој контекст, интересно е да се прочита последната колумна на Ивица Боцевски „Епитаф за една ненајавена смрт“.

Полемика: Силно светнал Дневник!

2011-04-27T16:26:00.002+02:00

Почитуван г-не главен и одговорен „погребник“ на „Дневник“. Aј да не се правиме сега „луди за во пензија“. Каква врска има ова што Вие му го правите на „Дневник“ со професионалното новинарство? Има ли поочебиен доказ за феноменот „расипан мегафон“ од ударните наслови во последните броеви на „Дневник“? Гебелсовските наслови, „портокаловите“ текстови и оцрнувачките кампањи сведочат за „преродбата“ на „Дневник“ во огледалце на „пастирот“, во гласник на „Министерството на вистината“ и во билтен на „Големиот братучед“.

Каква врска со професионално новинарство има ударниот наслов „Руфи Османи го фали Груевски“, кој веднаш по Вашето писмо е демантиран како „тенденциозен“ и „чиста дезинформација“? Каква врска со професионално новинарство има одлуката да се менуваат насловите на колумните без согласност на авторите? Дали сте информирани дека се водат судски процеси против колумнисти на „Дневник“, меѓу другото, и за насловите и поднасловите на колумните? Досега имам објавено преку 160 колумни во „Дневник“ и ниту еден наслов не ми беше сменет од други уредници. Како е можно, по три и кусур години успешна соработка, одеднаш само Вам да ви текне дека ниту наслов на колумна не можам да си определам по своја волја?

Аман, ви се молам, немојте никого да казнувате поради „идеолошка или партиско-политичка интервенција“. Критичките новинари во „Дневник“ се доволно казнети со тоа што Вие сте им главен и одговорен уредник кој со „идеолошка или партиско-политичка интервенција“ го претвора „Дневник“ во „Глас“ на ДПМНЕ. Неодамна случајно сретнав неколку новинари и ги поздравив: „Ај, честито нов главен уредник“. Во ист стил ми отпоздравија: „Да ти се врати“. И ете, брзо ми се врати. Баш ме интересира, дали и Вие би се согласиле на себепонижување ако преку електронска порака ви го одземат правото на наслов, наднаслов и поднаслов, и притоа ви ја намалат платата за „само“ 62.5 проценти?

Велите, мојата забелешка дека некој „рони солзи по директори на агенции за разузнавање“ била „благо речено непристојна“. Но, тоа е непобитен факт. Да ве потсетам, токму Вие роневте солзи по поранешната директорка на агенцијата за разузнавање, која беше аболирана поради скандалот со прислушкување на новинари. Во кои тоа слободни медиуми новинарските „петли“ ронат солзи по полициски „лисици“?

Се правите „на Тошо“: „Каков „голем братучед“ и какви „култови на личност“?“ Да ви појаснам. Најавив идна соработка со „Дневник“ кога ќе има други уредници „кои нема да ронат солзи по директори на агенции за разузнавање (прочуени по прислушкување на новинари) и кои нема да градат култови на личност кон „големиот братучед“. Вие манипулирате:„директорот на агенцијата за разузнавање не е никаков „голем братучед““ (?!) Но, никој не тврдеше дека сте ронеле солзи по „големиот братучед“, туку по „директори на агенции за разузнавање“! Да ве потсетам на Вашите „стихови“: „Во Скопје се стркала солза... Една македонска фиданка испушти душа.“

Од друга страна, да, „од месечината се гледа“ дека градите култ кон „големиот братучед“ (неговиот „пастир “ се подразбира). Ако не ви е јасно кој е „големиот братучед“, прочитајте ја колумната „Бомбица во вискито на г. Мијалков“. Колумнистот прашува: „Во кое својство е поканет шахот на „тајните служби“ Lt. Mumbly - на прослава на еден весник - една тврдина на плурализмот и демократските процеси во Македонија?“ И сугерира „елегантно одбивање на еден перфиден танц во кој тотално антимузикално треба да играат служба и весник.“ А Вие јасно си кажавте по чии ноти танцувате во своите писанија.

Тажно е ова што му се случува на „Дневник“. „Тврдината на плурализмот“ ја претворате во бастион на груевистичка пропаганда. Колку време мислите да опстанете со таков понижувачки однос кон колумнистите, новинарите и читателите?

Има ли поголема хипокризија од вашето повикување на слободата на изразувањето? Молчевте или се ситевте додека „мечката“ играше пред портата на комшијата. Сега молчите и не прашувате од каде им се парите на „груевистите“ за прескапите негативни кампањи кои ги оцрнуваат не само неистомислениците, туку и „Дневник“.

Слободата на изразувањето најмногу требаше да се брани кога „груевистичките“ мегафони им се закануваа со ликвидација на сите критички новинари и колумнисти. Се гордеам што бев на „барикадите“ кога слободата на изразувањето беше најмногу на удар. Тужбата за клевета од страна на „ликвидаторот“ ја сметам за најголем комплимент. На која страна од „барикадите“ сте вие? Критичките медиуми и новинари се на удар, а вие ги честите со „сиктер кафе“ најчитаните и најкоментирани колумнисти (двајца од нив добитници на награда за проминентен став, токму како колумнисти на „Дневник“).

Една активистка за човекови права најсликовито ја опиша медиумската стратегија на „груевистите“: „Едни ќе ги поткупиш, други ќе ги купиш, трети ќе ги ставиш во затвор, четврти само ќе ги стегнеш за јајца. Резултатот е, Македонија ја покри медиумски мрак“. Но, бргу ќе дојде денот кога ќе се сетиме што сме напишале во химната: „Горите Македонски шумно пеат, нови песни, нови весници! Македонија слободна, слободнo живее!“ Затоа, „Пробудете се морни, новинари и новинарки!“. Зората да зазори, да го испие медиумскиот мрак. Повторно да разгласиме: „Силно светнал Дневник“!

Одговор од главниот и одговорен уредник на „Дневник“

2011-04-26T22:26:00.004+02:00

„Почитуван г. Трајановски,

Во професионалното новинарство не постои такво правило насловот кој го предложил новинарот или соработникот кој го пишува текстот, да мора да оди во печат. Насловите и опремата на текстовите - меѓунаслови, поднаслови, наднаслови и сл. секогаш се редакциски! Без исклучок!

Ако има идеолошка или партиско-политичка интервенција во Вашиот текст, наслов или поднаслов тогаш можеме да разговараме и однапред длабоко Ви се извинувам ако дошло до таква интервенција без Ваша консултација!

Истовремено. Ве информирам дека тој што направил таква (идеолошка, партиска, политичка) интервенција во Вашиот текст (наслов) ќе биде соодветно казнет!

Но г. Трајановски, мислам дека Вашата забелешка дека уредниците не ја почитуваат Вашата слобода на изразувањето е скандалозна, лажна, измислена и подметнувачка! Вие имате комплетна слобода да пишувате што сакате, се додека сум јас главен и одговорен уредник на „Дневник“. И тоа одлично го знаете! Дали на Вашите ментори им одговара да пишувате во „Дневник“, тоа е друго прашање. Ако Вие сте се определиле за БОЈКОТ, не можам да Ви помогнам. Тоа е Ваш избор!

Вашата забелешка дека некој „рони солзи по директори на агенции за разузнавање“ е благо речено непристојна.

Каков „голем братучед“ и какви „култови на личност“?

Башка, директорот на агенцијата за разузнавање не е никаков „голем братучед“. За Ваша информација неговото презиме е Боцинов, а колку што е познато, тој не е ничиј „голем братучед“.

Кога ќе добиете повеќе информации за директорите, за братучедите, за новинарството и за професионализмот, за уредувачката политика на медиумите и сл. Ви стојам на располагање за ТВ дуел, на која сакате телевизија - Вие и Вашите партиско-политички пајташи, јас САМ!

Зоран Димитровски,

главен и одговорен уредник на „Дневник““

(одговоров е ископиран како што го добив на mail. Во печатената верзија на „Дневник“ „Трајановски“ е коригирано во „Трајаноски“)

Читајќи го „Отчетот“

2011-04-26T15:59:00.000+02:00

Kупив „Дневник“ и ми дадоа „Отчет“ со грб на ВМРО-ДПМНЕ 1893-1990. А бе, „преродбеници“, нели лани славевте 20-годишнина?

Читам, и не ми се верува: „Затоа ни се потребни избори што ќе одлучат дали ќе се враќа Македонија во минатото или ќе се движи кон иднината“. Па, зарем не ни беше цела „преродба“ „враќање во минатото“? Одеднаш, ќе ги заборавиме наколните Македонци, неолитските Македонци, античките Македонци, римските Македонци пред владата и восочните Македонци од музејот на ВМРО?

Страшна работа. „Преродбениците“ исполниле 98% од ветеното. Уште малку фали до 99.102%. Треба само уште да ја намалат сиромаштијата, да го зголемат животниот стандард, да ја намалат невработеноста, да не внесат во НАТО и да започнат преговори со ЕУ. Замислете, не биле завршени само 1.33% од проектите, а 0.56% немало да бидат спроведени „заради изнаоѓање на подобра алтернатива за реализација на истите“. Значи, тука некаде се - 99.102% J

Каква манипулација во одделот „Автопати“. Има само четири потточки, од кои единствената реализирана е „Обиколница на Скопје“, проект кој се градеше 2002-2009. Како може во книгата „што остваривме...“ да се внесуваат проекти кои воопшто не се остварени, и кои не се ни започнати (делница Демир Капија - Смоквица)? Најголеми патни успеси на „преродбениците“ се трета лента на Плетвар и „клучката Прдејци“?!

Луѓе мои, одделот „железничка инфраструктура“ е научна фантастика. Таму се спомнува како успех земање кредити, изразботување физибилити-студии и тендерски документации... Срамотилаци живи, барем да ја тргнеа нереализираната локомотива од интернет страницата на ДПМНЕ, која е најилустративна за какви лажговци се работи.

Како може за успех да се смета „поднесени се кривични пријави...“? Па, секој може да поднесе кривична пријава... Дали е успех и тоа што Миленко ми поднесе мене кривична пријава?

Каква лага: „Просечната нето-плата во Република Македонија е зголемена за 61%“. Пишува: „Нето платата во 2006 изнесуваше 12.600..“. Лага: Според завод за статистика, во јануари 2006 просечна нето плата е 13.228, во јули 2006 е 13.430, а во декември 2006 е 13.854 (плус пат и храна кои подоцна ги вклучија во нето-платата). Исказот дека нето-платите се зголемени за 61% е бесрамна лага+статистичка манипулација.

И ова е за фалење? - „За 26% е зголемен износот на социјалната помош!“ (од 1.700 на 2.140 денари).

Машала: „Отворени се 36 народни куни од 2006 до 2010 година“. Го остварија пророштвото на Министерот за труд и социјална политика Стевче Јакимовски при отворањето на народната кујна во Велес во 2006: „Во иднина да ве има и во поголем број.“

Еве што ти е енергетски успех, после толку промашени тендери: „Се преземаат мерки за реализација на проектот ХЕЦ Чебрен и Галиште“. Алал вера, нема што!

Не потпишале ниту договор за градба, а се фалат дека го спроведуваат проектот „Македонско село“.

Читам, читам, ама во делот за високо образование никаде не пишува: „Ја укинавме автономијата на универзитетите“.

Замислете, дури и ова е успех на „Преродбата“: „Воведена е услугата преносливост на броеви“.

Е, ова не сум го знаел. Преродбениците ја контролираат и зголемуваат македонска Википедија: „Кога се потпиша меморандумот, на Википедија имаше 16.000 македонски единици. Моментално има повеќе од 40.000.“

Леле, верувале или не, „преродбениците“ ги изработиле „првите македонски кирилични фонтови“ (?!)

Во делот за здравството им фали еден многу битен проект: „Уништување на бубашвабите во болничките соби.“

Најмногу „капитални проекти“ има во областа на археологијата.

Е, ова е веќе трагикомично: „Беше изготвена и проектна програма за ревитализација на Калето со цел враќање на посетителите на оваа атрактивна културна знаменитост.“ Да не беше дел од програмата и изградбата на „црква-музеј“?

Ќе беше навистина оригинално решение ако „Отчетот“ го поделеа во шише - во 750.000 примероци.

И јас не сум „Дневник“!

2011-04-26T14:53:00.003+02:00

Моето проштално писмо до „Дневник“, кој се „прероди“ во огледалце на „Пастирот“, гласник на „Министерството на вистината“ и билтен на „Големиот братучед“:

Почитувани уредници и новинари на „Дневник“,

Имам обврска да ви соопштам само една информација.

Ми беше мило што соработувавме цели три години и неколку месеци.

Посебно ми беше мило што ниту еден мој наслов не беше изменет, освен последниот (и тоа без моја согласност).

Се надевам дека ќе ја продолжиме соработката во подобри услови и со други главни уредници. Уредници кои ќе ја почитуваат слободата на изразувањето, кои нема да ронат солзи по директори на агенции за разузнавање (прочуени по прислушкување на новинари) и кои нема да градат култови на личност кон „големиот братучед“.

Поздрав, и секое добро

Жарко Трајаноски (без в, иако на крај упорно ме преименувавте, и покрај моите укажувања).

Скандал: Каде исчезна Македонија?

2010-12-06T16:39:00.001+01:00

Како што знаете, деновиве Унијата на млади сили на ВМРО-ДПМНЕ е гостин на подмладоците на Европските народни партии (YEPP).

Еве линк до деталната програма објавена на сајтот на YEPP. Во програмата воопшто не се спомнува зборот Македонија. Не се спомнува ни зборот „Macedonian“, иако на англиски партијата е „Internal Macedonian...“.

На страницата каде што се објавени членовите на YEPP нашата држава е заведена како FYROM, а Унијата на млади сили на ВМРО-ДПМНЕ е заведена како „UMS of VMRO-DPMNE“. И на страницата на EPP сме сеуште FYROM, а Груевски е „the Prime Minister of FYROM“.

Вчера Груевски ги обвини своите политички противници дека се за брза промена на името, брза промена на идентитетот и јазикот.

Вака ли се чува името, идентитетот, јазикот? Среде Скопје исчезнува Македонија, а се гостат тие што не нарекуваат исклучиво FYROM - „сонародњаците“ на Груевски.

Главни соучесници во „фиромизацијата“ на Македонија се Груевски и неговите послушни омладинци - дури и во главниот град на Македонија.

И на видеово можете да видите дека под името на Груевски не стои ништо.

Претставен е како „претседателот на Владата“, а не како „претседателот на владата на Република Македонија“.

Ова е предавство на македонските национални интереси!

Полициска рација на критички настроени медиуми

2010-11-28T17:27:00.001+01:00

Од бројните извештаи на англиски јазик издвоив неколку кои ми се чинеа најпристојни.

Извештајот на Радио Слободна Европа поентира со изјавата на Зоран Ќука „јасен случај на притисок врз новинари“, вклучително и од страна на специјални полициски сили, поради тоа што А1 „ја критикуваше владината политика во Македонија“.

Ројтерс уште во насловот заклучува дека „Полициската рација ја нарушува независноста на македонските медиуми“. Фокусот не е само врз А1 ТВ: „Полицијата ги запечати вратите на два весника, спречувајќи ги вработените да влезат“.

Статијата на порталот на ВАЦ поентира со изјавата на европарламентарецот Зоран Талер, известувач за Македонија: „полицискиот инцидент може да биде негативно перципиран како владин притисок врз медиумите во Македонија, особено затоа што емитувачот А1 ТВ е познат по неговата критика кон владата“ („Полициската рација на македонска ТВ станица предизвика протест“).

Статијата на BalkanInsight ја истакнува реакцијата на претседателот на ЗНМ кој апелира полицијата да се повлече и да ги остави новинарите да си ја вршат работата. („Полициска драма кај македонската А1 ТВ“)

Хомофобија си е хомофобија!

2010-11-26T17:21:00.001+01:00

Продолжуваат хомофобичните напади врз политичарите.

Медиумите ги објавуваа „досиејата“ во кои лидерот на ДУИ се претставува како „личност со хомосексуални и педофилски склоности“.

Политичарите и медиумите манипулираат со хомофобични алузии: „Првата работа што не сме ја чуле е дека сум педер, а втората дека не сум основач на ВМРО.“ (Георгиевски: Уште да речат дека сум педер)

Љубе Бошковски го повика премиерот на ТВ-дуел на кој двајцата лидери би се соочиле за многу прашања па и за "хомосексуалните склоности во Владата на Груевски" (Бидете мажи, признајте дека сте педери!) Бошковски се закани дека ќе објавува список со хомосексуалци: „Јас имам список на министри хомосексуалци во Владата, кој сум подготвен да го објавам во друга пригода“. Владејачката партија возврати со хомофобични алузии: "Единствено што забележуваме е дека темата за хомосексуалците на Љубе му станува интересна по враќањето од Хаг" (ВМРО-ДПМНЕ: Љубе се интересира за хомосексуалците по враќањето од затвор).

И покрај тоа што политичарите се постојани жртви на хомофобични напади (независно од политичката ориентација), тие не се обединети во борбата против хомофобијата.

Дебатата за законот за антидискриминација беше повторно искористена за хомофобична кампања, иако бришењето на „сексуалната ориентација“ го осудија пратеници од различни партии. Кампањата против правата на ЛГБТ-лицата продолжи и на собраниската седница. Пратеникот Ѓорчев пророчки расветли дека „главен камен на сопнување е сексуалната ориентација, односно желбата на СДСМ и на дел, повторувам дел од невладините организации во Македонија, да влеземе во редефинирање на бракот“. Неговиот коалиционен партнер јавно демантираше дека „каменот на сопнување“ не е само меѓу ДПМНЕ и СДСМ туку и меѓу ДПМНЕ и ДОМ, и сите други европски партии што имаат гласано за антидискриминациски закони.

Обидот на ДПМНЕ да го искористи предлог-законот за водење хомофобична кампања кон најголемиот партиски ривал пропадна. Токму Лилјана Поповска со жалење констатираше дека нејзините колеги употребуваат делови од Законот „за маркетиншко-политички цели“. За жал, апелот на Поповска да не се злоупотребува Законот за партиска пропаганда и во функција на дневно-политички цели беше малку задоцнет. ДПМНЕ веќе почна хомофобична кампања со која сее страв и паника дека заштитата од дискриминација на ЛГБТ-лицата води кон легализација на инцест, на полигамија, на дрога...

Дури и кога законот беше експлицитно критикуван како неевропски во последниот извештај, одговорот на властите беше хомофобичен (Не ја прифаќаме хомосексуалноста како нормална појава). Прво пратеникот Гинев ја прогласи хомосексуалноста за болест. Залудно вицепремиерот Наумовски констатираше „хомосексуалноста не е болест“, кога заменик министерот за труд и социјала дијагностицираше дека „кај нас е евидентно“ дека хомосексуалноста „не може да се прифати како нормална појава“.

Кај нас стана нормално хомофобичните автори на учебници да ги тужат борците против хомофобијата за навреда и клевета.

Во овој хомофобичен политички контекст, особено загрижувачки се и хомофобичните алузии на претседателката на Националниот совет за евроинтеграции: „најголемата омраза кон хомосексуалците се гледа кај оние што се скриени, латентни хомосексуалци“... „Латентните хомосексуалци од регионов брзо се обединуваат...“ (323 километри). Обвинувањето дека политичките противници се „латентни хомосексуалци“ е исто така хомофобичен атак врз политичките противници.

Најдобро е сите политичари под итно да престанат со хомофобични напади, независно дали се во позиција или опозиција. Најдобро е сите политичари да престанат со хомофобични кампањи, и да се обединат во заедничка кампања против хомофобијата.

Хомофобија си е хомофобија, независно од која страна доаѓа.

Кој ја злоупотреби полицијата за да изврши упад во најгледаната телевизија?

2010-11-26T03:14:00.003+01:00

Вечерва бев во ГЕМ, имавме дебата со Фуере.

Таму дознав дека има полициска опсада на А1.
После дебатата, заедно со неколку познати отидовме да видиме што навистина се случува.
На свои очи најубаво верувам.
Еве што видов.
- Десетици полициски возила околу А1
- Кордон од полицајци на влезот
- Десетици новинари на А1 пред влезот кои бараат да влезат покажувајќи легитимации
- Полицајците не им дозволуваат да влезат
- Еден од новинарите ме препознава и ме кани да бидам гостин на отворената програма
- Прифаќам, и заедно со него се обидуваме да влеземе
- Им соопштувам на полицајците дека сум поканет како гостин и сакам да влезам во телевизијата
- Полицајците ме спречуваат
- Во моментот кога полицајците се вмешуваат во моето право да гостувам на ТВ, барам од нив да ми образложат зошто не ме пуштаат
- Никој ништо не кажува
- Тогаш се повикувам на етичкиот кодекс на полицијата и барам да ми кажат која е основата на нивната полициска интервенција, зошто ме спречуваат да гостувам на А1
- Никој ништо не одговара
- Барам од полицајците да кажат дали имаат сомнение дека е ивршено некакво кривично дело (никој ништо не кажува)
- Барам да кажат дали имаат судска наредба за блокадата на А1 и да покажат судската наредба, но никој од нив ништо не кажува
- Барам од полицајците да се легитимираат (имам законско право да побарам такви нешто, кога полицајците вршат полициска интервенција во која сум засегнат)
- Полицајците не се легитимираат
- Залудни се сите повикувања на уставот, законите и човековите права
- Го препознавам покрај мене Коле Чашуле, главниот уредник на „Време“, кој е исто така спречен да влезе во својата редакција, како и неколку други новинари
- По 10-15 минути убедување и натегање една новинарка со микрофон и камера доаѓа од внатрешноста на телевизијата и почнува да ме влече за рака, викајќи дека сум поканет како гостин во отворената емисија
- Дури тогаш ме пропуштаат, откако некој издаде наредба да ме пропуштат

Ете така влегов. Во телевизијата имаше политичари од речиси сите опозициони партии, новинари од разни редакции, пратеници, активисти од повеќе здруженија. Сите беа дојдени да изразат солидарност затоа што беа загрозени основните човекови права.
Сите прво ги малтретираа на влезот, а дури после многу натегања само некои ги пропуштаа.

Кој го направи „театарот“? Тој што издал наредба со полициски кордон да се блокираат новинарите и нивните гости.
Тој што издал наредба специјални полициски сили да постават блокада кај железничкиот премин во Маџари.

Вакви прекршувања на човекови права се карактеристични за диктаторски режими.

Поддршка за Душко

2010-11-04T16:10:00.000+01:00

Влатко Ѓорчев е подобар штедач од Никола Груевски

2010-10-14T13:25:00.004+02:00

Гледам, на Facebook има фан група „Доста беше од Груевски, време е за Влатко Ѓорчев“.

Пред да се приклучите на групата, не би било лошо да ги споредите пријавените имотни листови на двајцата државни функционери, кои се јавно достапни.

Груевски пријавил дека не поседува ниту стан, ниту автомобил, а од личен имот поседува само 25 уметнички слики во вредност од околу 7.000 евра. Пријавил повеќе банкарски депозити, но нивната вкупна вредност не надминува 70.000 евра (колку што можев да пресметам од око).

Но, Ѓорчев, кој се „прослави“ со колумната за „Спомениците“ на црвената буржоазија, пријавил многу повеќе имот. Ѓорчев од 2008 година поседува стан со подрум и гаража во вредност од 108.000 евра, а една година претходно си купил Фиат Пунто Гранде во вредност од над 13.000 евра. Исто така, успеал да заштеди во банкарски депозити над 20.000 евра.

Ако претпоставиме дека Ѓорчев почнал да заработува на 23 години како портпарол на ВМРО-ДПМНЕ (2001-2004), испаѓа дека за нецели 10 години успеал да заштеди по околу 15.000 евра годишно. Се разбира, во оваа пресметка не ги вклучуваме ниту имотот на неговиот брачен другар (111.093 долари на девизна штедна книшка), ниту имотите на неговите родители во Макарска и Славонски Брод.

Мора да се признае, Ѓорчев се покажал како многу поголем талент за штедење отколку Груевски. Премиерот има многу повеќе политички стаж од Ѓорчев, а не успеал да заштеди ниту половина од него, иако има работено ем како брокер и банкарски директор, ем како советник на српскиот министер за финансии.

Токму затоа, и јас размислувам да се приклучам на фан групата „Доста беше од Груевски, време е за Влатко Ѓорчев“. Ѓорчев е симбол за успешен млад политичар и генијален штедач.

Или, можеби, подобро ќе биде да основаме нова фан група: „Да му купиме стан на Никола Груевски“?

Антикоманија филм

2010-10-14T11:23:00.001+02:00

На 4 февруари годинава почна окупацијата на градскиот плоштад заради изградба на фонтаната со споменикот на Александар Македонски. На штотуку поставените тараби, на кои немаше никаква информативна табла, почнавме да пишуваме графити со неколку активисти од „Плоштад Слобода“. Додека го пишував графитот „Антикоманија филм ви прикажува“ ме прекинаа двајца полицајци. Побараа да се легитимирам и ме обвинија дека сум направил прекршок против јавната чистота, затоа што сум цртал графит на јавен објект.

Џабе укажував дека тарабата не е јавен објект, дека е незаконски поставена, дека го попречува нашето право на слободно користење на јавниот простор. Џабе пријавив дека јавната чистота ја загрозија градежните работници, кои уништија дел од зеленилото и оставија клинци и разни видови отпадоци покрај тарабата. Полицајците останаа глуви и слепи. Нивната цел беше да го прекинат нашиот протест. Но, неколку дена подоцна, илјада граѓани организирано протестираа против окупацијата на плоштадот и проектот „Скопје 2014“. Пишуваа графити на истите тараби под будното око на полицијата, која воопшто не реагираше на „загрозувањето на јавната чистота“.

Искрена благодарност до СВР Скопје што ме третира како „обвинет“ - „бил затекнат како испишува графити на јавен објект со што ја загрозил јавната чистота“. Некои од активистите со кои заедно пишувавме графити имаат чувство дека се дискриминирани зашто не добивме сите прекршочни пријави. И благодарам и на Комисијата за одлучување по прекршоци што ми овозможи писмено да се изјаснам за „фактите и доказите“ на МВР. Но, воопшто немам намера да се бранам, туку да обвинувам.

Како е можно во пешачката зона пред зградата на Министерството за транспорт и врски, каде што се сместени бранителите на јавната чистота, со денови да има голем куп ѓубре, градежен шут и отпад? Замислете, комисијата води постапки против граѓаните зашто си ја поправале расипаната кола на улица, зашто цепеле дрва пред зграда, или зашто им се искакало кутрето во паркот, а обвинетите мора да поминат покрај депонија од ѓубре, шут и отпад, за да стигнат до „бранителите“ на јавната чистота! Како ли само се чувствуваат сиромашните земјоделци обвинети за загрозување на јавната чистота („поради тоа што излагале и продавале земјоделски производи“ покрај некое пазарче) кога ќе го видат купот ѓубре поминувајќи покрај организираните измамници со кибритчиња, кои со месеци слободно ги ограбуваат лековерните граѓани?

По посетата на бранителите на јавната чистота покрај депонијата се вратив на „местото на злосторот“ - тарабите на централниот плоштад. Еве што фотографирав: уништена метална корпа од која се истура ѓубре веднаш покрај тарабите; стотици излепени плакати; фекалии што се слеваат одзади тарабите на пешачкиот дел (по фекалиите газат стотици пешаци дневно, а „миомирис“ од гомна и мочка се шири од „фонтаната на Александар“). Ѕирнете само малку низ пукнатините од тарабите и ќе видите дека градилиштето е преполно со отпадоци, пластични кеси, лименки... Центарот на Скопје го претворија во депонија која шири зарази, а ме обвинија како загрозувач на јавната чистота затоа што пишував графит протестирајќи против антикоманијата на груевистите. „Апсурдност до имбецилност“ - забележа еден пријател.

Но, да продолжам со мојот обвинителен акт против „бранителите на јавната чистота“. Знаете ли колку буџет има Општина Центар за јавна чистота? За 2009 година буџетот изнесувал 9.434.000 денари, а реализирани биле само 4.176.724 денари. Истата година, општината потрошила 10.210.566 денари за изградба на две фонтани во Вардар (или „Гомнар“, како што ја нарекуваше бранителот на „Скопје 2014“ - Александар Станковски). Ете зошто центарот на Скопје изгледа како полско веце. Општината потрошила двапати повеќе пари за две фонтани во Вардар, отколку за одржување на јавната чистота. А скапо платените фонтани -„гомноскоци“ никако да почнат да прскаат со „чистата“ вардарска вода преполна опасни бактерии.

Верувале или не, Општина Центар во 2009 потрошила 115 пати помалку пари за јавна чистота, отколку за изработка на споменици! За споменици потрошиле над 7.5 милиони евра во 2009 (461.783.287 ден.), неколкукратно повеќе од севкупните трошоци: за реконструкција на улици и патишта (28.230.256); за јавно осветлување (15.564.968); за изградба и реконструкција на паркови и зелени површини (7.737.248); за изградба на простор за паркирање (8.314.084); за одржување и заштита на локални патишта (15.977.328); за изградба на објекти за спорт и рекреација и нивно опремување (1.987.010); за потребите на училиштата (17.031.923); за реконструкција на училиштата (20,825.705); за реконструкција на градинки (22.984.354)... Дури и ако на сите овие трошоци им ги додадеме годишните блок дотации во училиштата и градинките (за плати и тековни трошоци, превоз, греење...), пак вкупната сума е помала од таа потрошена за фонтаната со споменикот на Александар (над 8 милиони евра).

Улиците и патиштата се преполни со дупки. Паркови и зелени површини ни за лек. Скопје се дави во смет и нечистотија. Учениците мрзнат, а родителите сами си купуваат средства за лична хигиена во училиштата. Владата секој месец зајмува десетици милиони евра со високи камати. За сите неисполнети преродбенички ветувања виновна е светската економска криза. Во најголемата криза и немаштија, Општина Центар продолжува со снимањето на „антикоманија филм“. Ќе потрошат нови 5 милиони за изградба на скулптура на воин спроти црквата Св. Димитрија. Градоначалникот вели: „Е, сега, дали потоа ќе личи на Филип, не знам, ќе видиме.“

Не се работи ниту за името, најмалку за идентитетот (антички). Се работи за корупција и злосторство против 326154 невработени лица (31.08.2010) и 31.1% сиромашни граѓани. Авторката на Триумфална порта и споменикот на Александар (за кој веќе зеде 650.000 евра) ќе заработи повеќе од 100.000 евра за изработка на дури седум скулптури за мостот „Око“. Затоа, штом нашиве „конзервативци“ ги постават тарабите за споменикот на скромниот Филип Втори (имал само 7 сопруги), повторно ќе излезам да пишувам графит: „Филип е грчко име, коњољупци“.
(колумна во „Дневник)

Антикоманијата продолжува

2010-10-12T21:48:00.002+02:00

Денес дадов изјава за „Алфа ТВ“, пред депонијата покрај Министерството за транспорт и врски, во врска со најавата дека Општина Центар ќе гради нов споменик на Филип II за 5 милиони евра:

„Буџетот на Општина Центар за одржување на јавна чистота е 115 пати помал од потрошените пари за споменици во 2009.
Тоа е страшно. Скандалозно.
Ова е чин на корупција и злосторство против над 326.000 невработени и над 31% сиромашни луѓе во Македонија“.

Клеветници и лажговци

2010-10-11T02:11:00.004+02:00

ДПМНЕ се претвора во клеветничка партија за македонско национално разединување.

Не е прв пат да ме клеветат и да лажат.

Јавно ме клеветеа заради учество на претседателските „Дијалози за Македонија“ како „...гласен поддржувач на сите политики на опозицијата...“, иако таму ги критикував тезите на СДСМ, докажувајќи дека „изолацијата беше нешто што ни се случуваше и ни се случува од почетокот на осамостојувањето на Македонија.“

Јавно ме клеветеа дека сум „партиско-независен новинар“, иако ниту сум новинар, ниту сум член на која и да е партија.

Сега почнаа да ме клеветат и на Facebook. Илија Димовски, пратеник и директор на Центарот за комуникации на ВМРО – ДПМНЕ, клевети дека „пола македонска нација, а можеби повеќе, од страна на дотичниот Трајановски е квалификувана како фашистичка“. Клевети дека „Жарко е СДСМ и користи, дури можеби и смислува речник кој го користи СДСМ
како на пример:
прото-фашисти
лигуши
забегани...лудаци
сељаци
националсоцијалисти и слично...“

Побарав од Димовски да посочи каде сум тврдел дека „пола македонска нација, а можеби повеќе“ е фашистичка. Не ми одговори, ниту пак посочи каде сум ги користел термините што ги смета за навредливи.

Jавно го повикувам да даде цитати и аргументи или да се извини за клеветите и лагите.

Еве неколку фотки за партиските интернет-војници, кои се потпишуваат како Грци, а ме клеветат дека сум грчки платеник и предавник на името и идентитетот.

Точно, имам еднаш службено соработувано со Грците, како претставник на Хелсиншки комитет на Република Македонија пред неколку години.

Излезе и книга по соработката.

Главен спонзор на книгата беше Министерството за надворешни работи на Грција.

Како и обично, Грците се обидоа да не фиромизираат, ама по битката, резултатот е евидентен.

Да, зедов некој мал хонорар како автор на извештајот за „Република Македонија“, објавен во Грција.

Ги молам борците за некрофилската референца и за некронимот FYROM да ми ги посочат резултатите од нивната „борба“.

Успеал ли некој од „борците“, во проект спонзориран од Министерството за надворешни работи на Грција, да се избори за употреба на уставното име Republic of Macedonia и на придавката Macedonian?

Бранителите на јавната чистота

2010-10-09T19:20:00.005+02:00

Како обвинет за загрозување на јавната чистота, отидов до зградата каде што се наоѓаат „бранителите на јавната чистота“ - Комисијата за прекршоци во Министерството за транспорт и врски.

Еве како бранителите ја бранат јавната чистота пред нивната зграда:

Потоа „обвинетиот“ за загрозување на јавната чистота го посети „местото на злосторот“ - тарабите на кои што го напишав графитот „Антикоманија филм ви прикажува“ се излепени со стотици плакати, а корпата за ѓубре е уништена.

Ова што го гледате се фекалии што се слеваат одзади тарабата. По фекалиите газат стотици пешаци дневно, а „миомирис“ од гомна и мочка се шири од „фонтаната на Александар“.

Погледнете само каква е состојбата со јавната чистота во градилиштето каде се гради фонтаната со Александар.

Центарот на Скопје го претворија во депонија која шири зарази, а мене ме обвинија како загрозувач на јавната чистота заради пишување на графит на незаконски поставена тараба.

Законот предвидува глоба од две до три илјади евра за ЈП за комунални услуги доколку не обезбедат редовно и квалитетно одржување на јавната чистота. Зошто никој нив не ги казнува?

За петицијата

2010-10-09T16:06:00.001+02:00

Благодарам за поддршката што ја иницираше Вуна, како и за петицијата.

Сакам уште еднаш да појаснам дека се работи за приватна кривична тужба за клевета и навреда, поднесена од страна на Миленко Неделковски, и дека процесот во Основен суд Скопје I треба да започне на 19.10 во 13.15 часот.

Инаку, забележав дека на петицијата има потписи и на Borat Sagdiyev, Evangelos Kofos, alexandros mallias, Master Yoda, Dora Bakojani...

Мило ми е што сеуште не сме ја изгубиле смислата за хумор.

Сепак, тој/таа што се потпишал/а како Dora Bakojani, требало барем да провери дека правилно се пишува Dora Bakoyannis (Greek: Ντόρα Μπακογιάννη).

Dora Bakoyannis никогаш не би се потпишала како Dora Bakojani, ама некој од квази-патриотите се потпишал, докажувајќи дека и грчко име ќе преземе, само за да ме оцрни како „прогрчки пропагандист“.

Ете, такви се нашите „борци за името и идентитетот“. Досега анонимно се закануваа и плукаа, а сега почнаа да се потпишуваат и со грчки имиња.

Писмено изјаснување

2010-10-08T14:57:00.003+02:00

Еве како „обвинетиот“ за загрозување на јавната чистота писмено се изјасни пред „комисијата“.

Државата против Жарко

2010-10-07T18:03:00.004+02:00

Еве уште едно поглавје од пародичниот роман „Државата против Жарко“.

Првиот документ е од МВР.

Вториот документ е од Министерството за транспорт и врски.

Еве што вика законот за јавна чистота: „На јавни објекти е забрането испишување графити, цртање и лепење на плакати.“

Ако поминете во моментов покрај истата тараба, ќе забележите дека е комплетно покриена со плакати.

Со години стојат графитите „Ќе го направам Скопје како Благоевград“.

Неколку дена откако го сторив „делото“, стотици луѓе цртаа графити на истите тараби, под заштита на полицајците.

Имам и аудио снимка како им пријавувам на полицајците дека тие ја загрозуваат јавната чистота, а има изјава и на А1:

„Побарав од полицајците да им побара градежна дозвола, дека имаат некое уверение, или дозвола да го окупираат овој простор. Меѓутоа полицијата не сакаше ништо да преземе, иако тука се оставени клинци, има прљавштина, зеленило е уништено, меѓутоа полицијата реагираше против нас, бидејќи ние протестираме против окупирањето на јавниот простор“.

Заклучоците во врска со овој „процес“ ви ги препуштам вам.

Обвинет

2010-10-06T19:47:00.004+02:00

Бидејќи секој обвинет има право на јавност во постапката, ја постирам приватната кривична тужба што ја добив денеска.

ПРЕДУПРЕДУВАЊЕ: Во тужбата има погрешни податоци, почнувајќи од моето презиме, адресата, да не зборуваме за погрешните цитати.

Ја постирам тужбава бидејќи ја сметам како уште еден обид за заплашување и закана. Претпоставувам на многумина ќе им биде смешно кога ќе ја читаат, особено барањето за „надомест на нематеријална и материјална штета“ во износ од 3.100.000.00 денари (околу 50.000 евра). Но, да потсетам дека еден колега колумнист беше осуден да плати над 30.000 евра за клевета врз премиерот.

Изјавата за која сум обвинет е реакција на следнава изјава на Неделковски:

„Кон предавник, неможе да има друг говор, освен омраза.

А кој одредува кој е предавник? Миленко Неделковски и пет луѓе?

- Не, не Миленко, ни пет луѓе. Кои се тие пет луѓе? Предавник заслужува говор на омраза.

А зошто не формирате здружение за ликвидација на непријатели?

- Тоа е следно“, рече Миленко Неделковски во емисијата Зебра.“ (Неделковски: Следен чекор е ликвидација на предавниците)

Потсетување: На повикот на насилство на Неделковски реагираше ЗНМ и Европската федерација на новинари:

"If this was satire, or comedy it would hardly be laughable, but this is a deadly serious call on people to commit violence against journalists," said Aidan White, EFJ General Secretary. "The authorities have a duty of care and must act against such hate speech. Journalists must never incite acts of violence. Those responsible should be made accountable to the law." (EFJ Condemns Macedonia Television Call for Violence Against Journalists)

Борецот за името и идентитетот

2010-06-18T01:24:00.002+02:00

Кој не верува, или се сомнева дека е монтажа, нека кликне на сајтот на EPP, за лично да се увери под кое име Груевски, Протоѓер и Ѓорчев се согласиле да седат на иста маса со нивните колеги „народњаци“.

Таму убаво си пишува: „The President of VMRO-DPMNE Nikola Gruevski is the

Prime Minister of FYROM.“

Ете, со такви „патриоти“ си имаме работа. Такви безрбетници обвинуваат за „виткање на кичмата“.

Некронимот не го даваме!

2010-05-12T19:55:00.003+02:00

Еве го гордиот борец за уставното име и „фиромскиот“ идентитет.

Мистеријата разрешена?

2010-04-18T07:54:00.001+02:00

Се што ќе кажеш може да употребено против тебе. Затоа секој има право да се брани со молчење. МВР не се бранеше со молчење во случајот „Хабло“. Но, секој ден полициската приказна станува се понеуверлива. Еве ја последната епизода од сапунската серија „Недопирливи“ со нашиот Eliot Mess.

Во интервјуто „Полицијата и доушниците во борбата со нарко мафијата“, свесно или не, новинарката на А1 нуди тазе материјал од кој се навестува разрешување на мистеријата со часовникот на директорот на бирото за јавна безбедност (видео, 4.44).

„Катерина Гетева:

- Кога го тестиравте хероинот од акцијата „Пирин“ носевте швајцарски „Хабло“. Каков часовник носите сега на раката?

Љупчо Тодоровски:

- Сега повторно носам швајцарски часовник. Тоа е полициски часовник којшто може да го купите од француската полиција. Тоа го сторив кога бев пред две-три години таму.

Катерина Гетева:

- Ќе ни ја откриете цената?

Љупчо Тодоровски:

Околу 120 евра. Одличен часовник.“

Како прво, Тодоровски не негираше дека носел швајцарски „Хабло“. Напротив, тој потврди дека носел швајцарски часовник. Изјавата „Сега повторно носам швајцарски часовник“ има смисла само доколку и претходно, при тестирањето на хероинот, Тодоровски носел швајцарски часовник.

Со други зборови, изјавата на Тодоровски не се совпаѓа со приказната на МВР дека „часовникот на Тодоровски не е швајцарски „хабло биг бенг“ од дваесетина илјади долари, туку кинеска реплика од педесетина долари“ (Расте цената на часовникот на Љупчо Тодоровски).

Дали директорот за јавна безбедност се „себеинкриминираше“, „лизгајќи“ се на евтина новинарска, да не речам полициска финта?

Јанко лажи бурек

2010-02-25T15:31:00.003+01:00

Јанко во „Вечер“ тврди дека „Распеани Скопјани“ на крајот на најновата изведба „Мерцедес бенз“ му порачале на Бога „Еби се“.

Ги прочистив ушите, ја слушнав песната и последната порака е - „Amen to that“.

Што е финтата: Јанко не разбира англиски, не слушнал никогаш госпел, му се слушаат гласови, или намерно сведочи лажно?

Еве му неколку цитати, нека медитира, можеби ќе сфати дека ако е вистински христијанин треба да се покае и да побара прошка:

„Не судете, за да не бидете судени. Оти, со каков суд судите, со таков ќе бидете судени“ (Мат. 7, 1).

„Лажниот сведок нема да остане неказнет“ (Изрек. 19, 5).

Сатаната е лажго и татко на лагата (Јован 8, 44).

Отфрлете ја лагата, кажувајте вистина... Не кажувајте лаги еден на друг (Ефес. 4, 24; Кол. 3, 9).

Во идниот град Ерусалим нема да влезе оној кој лаже (Откр. 21, 27). (за повеќе види тука)

S.O.S. Скопје

2010-02-16T20:39:00.002+01:00

Антикоманија филм

2010-02-04T19:34:00.007+01:00

Ви го претставувам заедничкото уметничко дело (Жарко, Ирена, Ивана) - ќе ни стегнат веројатно прекршочни пријави полицајците кои се нацртаа за две минути, ама едноставно не можев да одолеам... Боите се различни затоа што не прекинаа токму на п...

Значи, почна окупацијата на плоштадот

Скопскиот „антички“ ѕид го поставија

Еве линк и од веста на А1: Протест на „Плоштад слобода“ против антиквизација

Дузина причини против хомофобијата

2010-02-04T13:46:00.003+01:00

Има дузина причини зошто ВМРО-ДПМНЕ треба да ја врати сексуалната ориентација во Законот за спречување и заштита од дискриминација? Затоа што со тоа

ќе пројави елементарна култура на почитување на човековите права.
ќе манифестира дека не ја разбира демократијата како тиранија на хетеросексуалното мнозинство врз сексуалните малцинства
ќе испадне полиберална партија од СДСМ, која не донесе закон за антидискриминација кога беше на власт.
ќе докаже дека нема ништо заедничко со Титовите хомофобни сили кои јавно контра-протестираа против маршот на толеранција „љубов си е љубов“.
ќе демонстрира дека не е дискриминаторска партија која го негира постоењето на дискриминацијата врз основа на сексуална ориентација во Македонија.
ќе покаже дека го познава и прифаќа Лисабонскиот договор кој наложува борба против дискриминацијата врз основа на сексуална ориентација, како една од приоритетните основи.
ќе ја потврди својата про-европска ориентација, како и другите земји од регионот кои воведоа забрана за дискриминација врз основа на сексуална ориентација (Хрватска, Србија, Бугарија, Косово, Босна и Херцеговина...).
ќе ја исправи недоследноста, затоа што партијата веќе гласаше за законски одредби кои забрануваат дискриминација врз основа на сексуална ориентација (Закон за заштита на правата на пациенти).
ќе стави крај на практиката на популистичко мобилизирање на негативните стереотипи и предрасуди кон нехетеросексуалците, заради „еректирање“ на партискиот рејтинг.
ќе се дистанцира од обвинувањата дека поттикнува насилство преку ширење на хомофобија (какво што беше насилството врз протестантите на плоштадот кои беа „спонтано“ дислоцирани како „збирштина од геј и атеисти“)
ќе покаже дека не е политички инструмент на МПЦ, и дека религијата е одвоена од државата
ќе покаже политичка волја за борба против хомофобијата и говорот на омраза (етикетирањето на политичките противници како „педери“ е појава присутна во секоја изборна кампања).

Во Македонија постои хомофобија, говор на омраза и дискриминација врз основа на сексуална ориентација. Жртви на хомофобија и дискриминација не се само хомосексуалците и бисексуалците (кои сега се жигосуваат како „лица со нарушена сексуална определба“). Жртви на хомофобија и дискриминација досега биле многумина политичари. Не бил поштеден ниту претседателот на ВМРО-ДПМНЕ. Токму затоа, политичарите од ВМРО-ДПМНЕ, заедно со другите политичари, треба да престанат со меѓусебните пресметки кои се на штета не само на основните човекови права (правото на забрана на дискриминација врз основа на сексуална ориентација), туку и на државните интереси на Република Македонија како земја кандидат за член на ЕУ.

Лошо вино

2010-02-03T07:09:00.000+01:00

Се сеќавате на спотот „Македонско вино вечно“ - „6500 години под сонцето“? Нашиот Индијана Џонс си ги отвора вратите на перцепцијата со помош на алкохолните испарувања на штотуку ископаниот сад со античко-македонско вино, запечатено со ѕвездата од Вергина. Потоа наздравува со „аскетот“ Гоце Делчев, кој претходно се кадросува покрај едно буре со вино со крената чаша во раката. На крајот, нашиот трагач по закопани богатства необично се преобразува во заводник ала Џемс Бонд (или - ала Гоце Делчев?). Поента: македонско вино и ништо не е невозможно?

Понекогаш, уметничките пораки стигнуваат со задоцнување. Дури откако повторно го гледав спотот сфатив дека загатнува интересно прашање: Каква врска има Гоце со античка Македонија? Еве една одгатка: има врска само во имагинацијата на Индијана Џонс, и тоа под дејство на алкохол.

За да ја одржиме имагинацијата во форма предлагам алтернативно сценарио на спотот „Денот кога мајка и' плачеше“ (копродукција на „Хазард филм“ и „Република во пламен“). Прва сцена - обична кафеана, млад човек пие бело вино. Доаѓа другар му, седнува: „Извини, се убив, се скршив, се уништив од работа денес“. „Земи бело брат, ќе те среди“ - му возвраќа другарчето. По неколку испиени чаши, мрачен глас најавува: „Македонско вино филм ви прикажува“. Втора сцена: Едниот винопиец, тетеравејќи се по улица се удира во една жена. Куса размена на погледи. Се затрчува по жената и и' ја краде чантата. Со украдените пари повторно пијат бело вино. Трета сцена: Едниот винопиец насилно отвора кола. Со голема брзина го напуштаат подземниот паркинг. Си подаваат шише со вино додека возат разулавено по скопските улици. Кога возачот се врти за да отпие, гласот на спикерот предупредува: „Филмот којшто морате да го пропуштите“. Звук на кочење. Беспомошен поглед на девојче на пешачки. Тап удар. Очајниот возач го држи мртвото девојче во раката. Спикерот поентира: „Денот кога мајка и' плачеше“...

Зошто нашата Влада не произведе спот „Македонско вино филм ви прикажува“, туку „Македонско вино вечно“? Затоа што пропагандните спотови на Владата, како и преродбеничките политики, имаат малку допирни точки со реалноста. „Марихуана филм ви прикажува“ ги портретира корисниците на марихуана не само како зависници туку и како криминалци што крадат женски чанти, крадат коли, убиваат девојчиња. Но, што велат последните достапни статистики на МВР? Статистиката за безбедноста на сообраќајот (прва половина од 2008) регистрира „управување со возило под дејство на алкохол - 63 незгоди“, а под дејство на дрога - нема податоци. За 2007 регистрирани се 140 незгоди под дејство на алкохол, 8 загинати и 203 повредени лица. Статистиката за јавниот ред и мир (првите девет месеци од 2008) регистрира „1.609 прекршоци извршени од сторители што биле под дејство на алкохол“, 4 пати повеќе од претходната година. Нема податоци за сторители под дејство на дрога. Статистиката за семејното насилство (2008) вели дека од 378 сторители, „102 лица биле под дејство на алкохол и само двајца сторители биле под дејство на дрога“. Која продукција е поверодостојна за спотот „Кога мајка и' плачеше“ - „Марихуана филм прикажува“ или „Македонско вино (ем ракија) филм прикажува?“

Долга е листата со жртви од преродбеничките политики за „отстранување“ на „пороците“ и „гревовите“ од име на здравјето и на моралот. Јавно ги апсеа и жигосуваа питачите и сексуалните работнички. Удрија и по „чедоморките“ и лекарите. Ги малтретираа младите по парковите. Јавно ги жигосуваа ХИВ-позитивните. „Кодошите“ им се криви за се'. Удрија и по пушачите, наметнувајќи драконски казни. Наместо лекување и социјална заштита, стигма за „наркоманите“. Како ли само се чувствуваше „бездетната“ министерка за внатрешни работи по кампањата „Секој треба да има трето дете“? Како ли се чувствуваат децата со еден родител кога ќе ја прочитаат дефиницијата на ВМРО-ДПМНЕ за „семејството како заедница на еден маж и една жена“? Ќе има ли место барем за бабите и за дедовците во вмроовското „природно“ семејство?

До кога ќе се билдаат рејтинзи со хомофобични кампањи? Милошоски уште во 2006 јавно изјави дека неговата партија најмногу ќе се противи на идејата да се дозволат бракови на хомосексуалците. Истото го повтори неодамна и Косана „девојка“, иако никој во Македонија не предложил закон за регистрирање бракови. Во најголем број од земјите од ЕУ може да се регистрираат партнерства, а во претседавачот Шпанија хомосексуалците можат да регистрираат бракови и да посвојуваат деца. Дали магистерот по европски интеграции, Милошоски, ќе им порача и на своите шпански колеги: „Не смее едно здраво општество, со сила, да се прави болно“?

Перманентната хомофобична кампања доживува ново издание токму со промоцијата на предлог-законот за недискриминација. Останува сомнението: Зошто се промовира тајна верзија на закон? За да се испрати пораката дека „основата за заштита од сексуална ориентација не е влезена, бидејќи тоа не е во согласност со Уставот?“ Што бара тогаш „половата насоченост“ во Законот за волонтерството, и сексуалната ориентација во Законот за заштитата на права на пациенти - закони што ги предложи истава влада? Дали и Лисабонскиот договор е неприфатлив затоа што наложува: „При дефинирањето и имплементирањето на нејзините политики и активности, Унијата ќе цели кон борба против дискриминацијата врз основа на пол, расно или етничко потекло, религија или уверување, попреченост, возраст или сексуална ориентација“. Ете, тоа се приоритетните основи во борбата против дискриминацијата на ЕУ. Но, каде чекориме ние?

Ние шириме хомофобија, демек глумиме непорочност и безгрешност, а ги величаме Филип и Александар. Колку за информација - разузданиот Филип загинал од рацете на својот некогашен љубовник Павзанија. Според некои теории, причина за смртта на Александар е општата исцрпеност по долгогодишното пијанчење (во комбинација со губењето волја за живот по смртта на неговиот љубовник Хефајстон). „Све је то од лошег вина“ - пееше Чола на плоштадот. Ама никој да ја сфати пораката - нашата колективна дијагноза.

Заложничка криза

2010-01-27T16:18:00.001+01:00

Дали ни се заканува нова криза, подлабока и пожестока од 2001? Некои стравуваат дека Македонија е на работ на „најсериозната политичка и институционална криза од нејзината независност“. Тешки зборови паднаа. „Етнобарометар“ предупреди дека кризата може да го загрози не само нашиот територијален интегритет туку и стабилноста на регионот. Колку се сериозни ваквите мрачни предупредувања?

Како клучен поттикнувач е идентификуван проблемот со името. Аргументирано се критикува како многу ризична „стратегијата на ЕУ да го направи решавањето на проблемот со името предуслов за почеток на пристапни преговори“. Експертите заклучуваат дека „проблемот со името не треба да биде заложник на билатерални преговори“. Отворено и' сугерираат на ЕУ да одигра директна улога на предлагач на решенија и да ги притисне обете страни користејќи економски „моркови“. Но, дали ЕУ може да се јави во улога на посредник, ако е несомнено дека и самата стана дел од спорот по наметнувањето на непринципиелниот услов?

На адреса на Грција нема никакви препораки, освен предочување на симптомите на грчката хипокризија. Грција сака да се претставува како лидер на ЕУ-интеграцијата на Балканот (агендата - 100 години од 1914), но експертите забележуваат дека се зајакнува базичното гледиште на грчкиот политички естаблишмент: „Чуму брзање? Македонија и онака ќе се распадне, без оглед на тоа дали ќе добијат или нема да добијат име какво што посакуваат“. Не му се брза на Папандреу. Ниту на Груевски. Колку повеќе одолжува, толку повеќе си го јакне имиџот на бескомпромисен борец за името и идентитетот - „имунитет“ за критиките дека преродбеничката галија е одамна проголтана од сцилата на непотизмот и харибдата на корупцијата.

Најголем дел од забелешките се на наша адреса. Македонската позиција им се видела на експертите како „нејасна и контрадикторна“: „Нема јасен национален консензус околу прашањето, а македонските преговарачи ниту еднаш немаат излезено со конкретен предлог“. Дополнителен хендикеп за македонската позиција е „вмровската политика на ‘антиквизација’“ - перципирана како отворена провокација не само во Грција туку и меѓународно.

Но, иднината на Македонија не ја става под прашање само „ирационалниот“ спор. Според анализата, растечката перцепција дека пристапувањето кон ЕУ нема да се случи во блиска иднина, заедно со економската рецесија, „можат да го забрзаат процесот на разнебитување на сегашниот политички и институционален систем на Македонија“. Значи, веќе имало разнебитување, независно од економската рецесија и неуспешната ЕУ-интеграција. Тие се само катализатори.

Одговорот на прашањето дали сме на вистински пат да станеме стабилно, отворено и демократско општество, според „Етнобареметар“, не треба да се бара во последниот извештај на ЕК. Извештајот е оценет како политичка одлука, како ЕУ-морков (кој го изгрицкавме непромислено како гладни зајаци). Анализата дава многубројни аргументи дека сме застраниле од патот, не само на планот на меѓуетничката стабилност, туку и на планот на демократизацијата. За тоа сведочат многубројните неуспеси во спроведувањето на рамковниот, не само на планот на правичната застапеност туку и на децентрализацијата и употребата на јазиците. Како очевиден пример за неуспешна институција е наведен Комитетот за односи меѓу заедниците, кој не ја одигра уставната улога на решавач на меѓуетнички проблеми (случаи - „етнички смени“, „црква и џамија на плоштад“, Македонската енциклопедија).

Адресирани се и други проблеми што упорно се ставаат под тепих: гломазната и партизирана јавна администрација (имаме администрација колку и четирипати побројната Бугарија!), нерешениот статус на поранешните борци на ОНА, недефинираните и неинклузивни државни симболи, хашките случаи од 2001, дискриминацијата (со посебен осврт на Ромите), сегрегацијата... Сепак, најсимптоматични се укажувањата дека Македонија не е во состојба да изгради функционална демократија што ќе почива на институционален дијалог и соработка без менторство на „меѓународната заедница“. Имено, постои екстремно висок степен на политизирање на проблемите, а екстремно слаби институции што треба да ги решаваат. Оттаму и сомневањето дека македонските институции повторно нема да бидат во состојба соодветно да одговорат на голема политичка криза.

Дури и неодамнешната јавна дебата за демитологизирање на 2001 г. предизвика повеќе стравувања отколку охрабрувања за иднината и стабилноста на Македонија. Охрабрувачки е да се гледа како поранешните непријатели заеднички дебатираат околу контроверзната 2001. Но, поразителни се одговорите околу кои успеаја делумно да се согласат дебатерите: конфликтот не е завршен, вистинско помирување не се случило, а рамковниот успешно адресирал само мал дел од причините.

Сомневањата во однос на успешноста на рамковниот допрва ќе се продлабочуваат. Основните принципи на договорот не се почитуваат. Непочитувањето на Уставот и на Уставниот суд стана политичко секојдневие. Локалната самоуправа може повеќе само заедно со премиерот. Внатрешно раселените лица никој не ги споменува. Актерите што заговараа територијални решенија за етнички проблеми се вратија на политичката сцена. Партиите што се борат за интеграција поддржуваат сегрегација, а партиите за национално единство промовираат етничко и граѓанско разединување. Постојано лебди заканата за употреба на насилство во политички цели.

Дури и „меѓународната заедница“ може да се обвини за непочитување на рамковниот, зашто НАТО и ЕУ дозволија Грција да го попречи „развојот на поблиски и поинтегрирани односи меѓу Република Македонија и Евро-атланската заедница“. Може ли ЕУ да бара од нас да го почитуваме рамковниот, а таа самата да не го почитува? Ставајќи потпис на оригиналната англиска верзија, претставникот на ЕУ ја призна не само Republic of Macedonia туку и кратенката Macedonia, како и изразите Macedonians, и Macedonian (за јазикот, граѓаните, црквата). Да потсетиме, рамковниот промовира почитување на етничкиот идентитет и на интересите на сите македонски граѓани. Ете, врз тие принципи, поддржани од страна на ЕУ, треба активно да настојуваме да се постигне заедничко прифатливо решение во спорот со Грција.

Права паланка

2010-01-19T22:55:00.000+01:00

Кој тоа таму лаже дека службите затајуваат? Веднаш штом излезе насловот „Латас бил соработник на српската тајна служба“, уредникот уредно си поднел барање за информации до МВР. Верувале или не, истиот ден си добил и официјален одговор. Кој рано рани, две среќни информации граби.

Според презентираниот документ од МВР, барањето „се однесува за Вашата соработка со странска служба како и информации дека сте биле учесник во организација на нередите пред Амбасадата на САД и палењето на американското знаме, кои датираат од март 1999 година“. Значи - ве обвинат ли дека сте соработник на странска служба, без гајле. МВР веднаш ќе ви излезе во пресрет и ќе ги провери „фактите“ во неприкосновените евиденции. Во случајов, уредникот си доби два крунски доказа. Прво, си доби пусулче дека „во евиденциите со кои располага МВР, вашето име не е поврзано со организаторите и нарушителите на јавниот ред и мир за кои во тоа време биле поднесени кривични пријави“. Второ, си доби и „ослободителна“ потврда дека не постојат информации за негова соработка со странска служба. Како капак, му стигна и „дополнителна потврда“ од поранешниот министер: „ниту Драган Павловиќ Латас ниту кој било новинар директно или индиректно биле вклучени во нападот на Амбасадата“.

Ете, така се брани новинарската чест и углед и слободата на новинарството! Кој ни е крив нам кои бевме клеветени како домашни предавници и јавно линчувани како странски платеници? Кој ни е крив што сме толку некадарни да си ги одбраниме нашето достоинство и што немаме доверба во институциите на нашиот ефикасен систем? А да си поднесевме барање до службите, истиот ден ќе имавме непобитен доказ дали сме странски платеници. Патем, можевме да си извадиме и уверение дека сме во слободна брачна состојба со МВР.

Но, од кога тоа МВР почна да издава ургентни потврди за граѓаните дали за нив има или нема податоци дека соработувале со странски служби? Знам, некои неупатени ќе помислат дека ова има врска со законот за лустрација. Но, законот за лустрација ги засега соработниците на домашните служби, корисниците на информации и наредбодателите. Накусо, лустрацијата важи за домашните, а не за странските соработници. „Службите“ имаат обврска да постапуваат по барањата на Комисијата „во рок од три работни дена, а кога барањата се однесуваат за кандидати за носители на јавни функции во рок од 24 часа“. Да не ги измешал некој лончињата од службите? Да не помислиле случајно дека почитуваниот уредник (експерт за темата „КОС и УДБА“) е член на Комисијата за верификација на факти или можеби кандидат за носител за јавна функција, па му обезбедиле итни „факти“ за помалку од 24 часа?

Се разбира, пред „фактите“ од службите и боговите молчат, па редно е да замолчиме и ние. Особено кога „фактите“ ќе бидат верификувани од надлежната комисија, со такви експерти за човекови права. Неодамна, Комисијата верификува дека над 60 највисоки јавни функционери го исполнуваат фамозниот дополнителен услов. Недоверливите новинари укажаа: „На разговор и дополнителни проверки бил подложен еден функционер со над 500 страни досие, но од Комисијата не го откриваат неговото име.“ Многумина злобници останаа несреќни откако лустрацијата го одмина и Министерот за правда, во чија биографија стои: „Во Јавното обвинителство на Република Македонија работи повеќе од 28 години“. Што мислеа тие - дека нашите социјалистички обвинители ги повредувале човековите права од политички или идеолошки причини? За инает на злобниците, Комисијата го верификува непобитниот „факт“ - ниту еден од нашите сегашни јавни функционери не соработувал свесно во кршењето или ограничувањето на основните права и слободи на граѓаните од политички или идеолошки причини! Ако продолжи комисијата да верификува „факти“ со вакво темпо, ќе испадне дека сме живееле во најправедниот од сите можни политички системи.

Но, да се вратиме во нашата трагична транзициска реалност. Законот за лустрација опфаќа период од август 1944 се до февруари 2008, оти масовните кршења на човековите права од идеолошки и политички причини продолжија и по осамостојувањето. На пример, прислушувањето, кое беше незаконско се' до ноември 2006. Може ли комисијата да го верификува „фактот“ дека меѓу сегашните државни службеници немало наредбодатели и корисници на информации од незаконско прислушување вршено од идеолошки и политички причини? Кој може да гарантира дека државните службеници кои незаконски вршеа прислушување пред ноември 2006 не се истите службеници што сега произведуваат „факти“ на кои комисијата беспоговорно им верува?

Бездруго, лустрацијата станува политичка фарса кога органите за лустрација се сведени на пасивни верификувачи на „факти“, конструирани од страна на нереформираните и неконтролирани служби за безбедност, истите што произведувале досиеја од 500 страни. Наместо инструмент на транзициска правда, лустрацијата се претвора во инструмент за политичка пресметка, особено ако непознат дел од сомнителните досиеја се во приватни архиви и се злоупотребуваат за лични или партиски цели. Лустрацијата се претвора во инструмент за политичко жртвување ако лицата што се лустрираат немаат еднаков пристап до класификуваните информации и услови за фер постапка.

Иако навидум нема суштински допирни точки со лустрацијата, новата „шпионска афера“ е показател дека и довчерашните соучесници во „новинарски монтирани процеси“ лесно може да станат жртви на слични политички „монтировки“, базирани на „неприкосновените факти“ на службите.

Во услови кога „Запад не' отпишува, а Исток не сака да не' запише“, паланечкиот менталитет почнува мазохистички да ужива во територијалните пресметки на локалните медиумски „црноберзијанци“, кои оперираат според максимата „За говнари - говнарска цевка“. Се' додека не проникнеме во мудроста дека „говнарска цевка е говнарска цевка“, и дека „и говнарската цевка има два краја“, ќе си останеме (југо)носталгично заглибени во канализацијата на „Среќна нова 1949“.

А кој ќе ни биде главниот виновник за жртвите од „говнарската цевка“? Се разбира, Пиги. Е, па Пиги, извини што те лустриравме - морално беше!

Грчкиот вирус

2010-01-13T04:24:00.001+01:00

Претпоставувам, сте го слушнале следниов „патриотски“ виц: „Што прави грчки вирус во компјутер? - Менува имиња на фајлови и фолдери“. Зборот „патриотски“ е намерно во наводници, затоа што одеднаш почнав да се прашувам дали вицот е навистина патриотски. Почна да ме јаде јанѕа - да не е случајно предавнички виц? Имено, ако менувањето на имиња е последица на „грчки вирус“, дали и преродбеничкото менување на имињата на аеродромот Петровец и автопатот „Братство-единство“ е последица на грчки вирус? Кога малку ќе се подразмислам, вицот мора да е предавнички зашто сугерира дека и нашата патриотска влада дејствувала под влијание на „грчки вирус“ преименувајќи ги аеродромот и автопатот во „Александар Велики“.

Може ли поинаку да се објасни драматичниот пресврт на планот на изградбата на македонската нација, освен како резултат на епидемиска вирусна реакција? Познато е дека вирусите можат да предизвикаат мутација во човековиот геном. Во нашиот случај, епидемијата од грчкиот вирус на присвојување на античко-македонското минато предизвика мутација на македонскиот „геном“. Реплицирајќи ги грчките етногенетски стратегии на митологизирање на потеклото и континуитетот, на преименување и политичко злоупотребување на археолошкото културно наследство, нашите „преродбеници“ успеаја да го изменат нашиот етногенетски код. Со невидена пропаганда за само неколку години успеаја делумно да го променат нашиот меѓународен имиџ од Македонци - јужни Словени во хистерични наследници на Александар Велики.

Како да се заштитиме од вирусот antico-Macedonicus? кој безмилосно го разјадува кревкото демократско ткиво на нашата држава, го уништува природниот имунитет на нашето мултикултурно општество и предизвикува поделби и конфликти меѓу мнозинството граѓани кои се идентификуваат како етнички Македонци? За жал, Министерот за здравство досега не излезе со информации за симптомите од вирусот, ниту со конкретни препораки за превенција и лекување. Затоа, во интерес на нашето физичко и ментално здравје, даваме скромен придонес кон темата „Што можам да направам за да спречам да заболам од етнонационалистички грип предизвикан од вирусот antico-Macedonicus?“

Нема потреба да се одбегнуваат блиски контакти со лица кои настојуваат да ве убедат дека сте потомци на античките Македонци. Вирусот не се пренесува преку допир. Сепак, пожелно е да се избегнуваат јавни собири каде што се веат грандиозни знамиња со симболот од Вергина и каде што се пеат патриотски песни за „клетите Грци“ и „клетите Шиптари“. Ако некој почне да ве убедува дека симболот од Вергина е сонце, а не ѕвезда, потсетете го дека и сонцето е ѕвезда.

Бидете внимателни при изборот на телевизиски канали. Античко-македонските пропагандни спотови тешко се избегнуваат. Проветрувајте ги почесто просториите после гледањето на вести на националната телевизија, репризи од интервјуата на премиерот и контактни емисии во кои пречесто се користат зборовите „патриоти“ и „предавници“.

Негувајте го своето здравје и својот разум со добар сон, одмор, квалитетна духовна исхрана (на пр. читање на научни дела за политичкото конструирање на националните митови и идентитети), како и со спортски активности. Под „спортски активности“ не се подразбира и препорачува учество во активности организирани од Агенцијата за млади и античко-македонска пропаганда.

Како ќе знам дека сум болен од новиот грип предизвикан од вирусот антицо-Мацедоницус? Во најголем број случаи, тешко ќе можете да направите разлика помеѓу сезонскиот етнонационалистички грип и новиот грип. Единствено етнопсихијатар може да Ви ја потврди дијагнозата. Сепак, не е лошо да поразговарате со некој пријател кој го зачувал здравиот разум доколку забележите некој од следниве симптоми: историско помрачување на умот предизвикано од книги и филмови за славните дела на Александар и Филип, теснограда свест ориентирана кон барање разлики помеѓу древните Македонци и Елините, ирационални стравови дека целиот свет работи против нас само затоа што сме Македонци, негативни емоции кон секој што аргументирано го критикува самоволието на нашата „патриотско-преродбеничка“ влада, неконтролирани напади на говор на омраза и насилнички импулси кон надворешните непријатели и внатрешните „предавници“ кои се множат после секој преродбенички чекор...

Како да се излекуваме од вирусот? Не постои ниту вакцина за превенција на вирусот ниту серум против етнонационалистичкото беснило. Сепак, од нас зависи дали ќе дозволиме етнонационалистичкиот вирус antico-Macedonicus? да го уништи нашиот демократски имунитет. После Букурешт 2008, македонското општество покажува мошне слаб имунитет на етнонационалистички вируси кои последниве две децении однесоа стотици илјади жртви само на балканските простори, многу повеќе отколку било која вирусна епидемија.

Како да го зајакнеме нашиот имунитет? Треба да се научиме да го сочуваме разумот и да не подлегнуваме на националистички провокации и манипулации со негирањето на македонскиот идентитет. Негирањето е генератор на национализам. Грчкото негирање на македонското малцинство во Грција, како и негирањето на македонскиот јазик и идентитет создадоа вистинска националистичка хистерија во Република Македонија. Во што се состои парадоксот на македонските етнонационалисти? Без негирање, не би имало плодна почва за етнонационалистичка „преродба“. Токму затоа, свесно или несвесно, политичките експлоататори на македонскиот етнонационализам најмногу посакуваат негирање на македонскиот идентитет и јазик. Негирањето е нивната духовна храна. Се додека не негираат како Македонци, има причина нивното постоење.

Има ли нешто потрагикомично од нашите македонски „патриоти“ со „осумте максималистички барања на Грција“ во џебот, спремни во секој момент да ви ги изрецитираат со најпатриотски патос? Има. Нивното разочарување кога ќе им предочите аргументи дека македонското малцинство во Грција се признава во извештаите на Советот на Европа и ОН, дека на интернет-страниците на ЕУ македонскиот јазик се зборува и во Грција и дека во стотици меѓународни документи се афирмира човековото право на изразување на етничкиот идентитет „Македонци“.

Жими аќим

2010-01-07T20:04:00.001+01:00

Почитувани граѓани, Помина 2009 година. Многу и' се израдувавме на светската економска криза. Милина беше да се гледа како пропаѓаатамериканските банки. Како Исланд банкротира. Како Дубаи го спасуваат соседите. А најмногу од се' - како повторно станува актуелна поговорката - „должен си ко Грчка“.

Забрефтаниот раст на македонската економија беше пресечен како со нож. Ама пак успеавме најдобро да се снајдеме за време на кризата. Додека другите отпуштаа од јавната администрација, ние вработувавме. Нашата партиска економија се покажа многу витална. Како „Сведмилк“.

Борбата против невработеноста ќе остане и во 2010 врвен приоритет. Ќе продолжиме со партиските вработувања. Ќе продолжиме да бришеме невработени многу поажурно отколку претходната власт.

Во 2009 бевме изложени и на многу стресови од Грција. Сепак, ниту неправдата што пак ни ја нанесоа ниту светската економска криза не не' обесхрабри. Продолживме со археолошки ископувања, со градење споменици и со античкопропагандни кампањи на CNN. Ниту Ричард Квест нема да не' обесхрабри да ја продолжиме последната битка - со транзиционите политичари кои зад себе оставија пустош и беда и со домашните предавници кои сакаат да ги смениме името и идентитетот.

Продолживме и со зацртаните реформи на секое поле. Не само на Скопско Поле, туку и на Овче Поле. Не само што ги исполнивме бенџмарковите туку продолживме и со модернизацијата. Обезбедивме безжичен и бесплатен интернет во секое село. Кај и да е, тендерите ќе успеат, и хидроцентралите ќе ги изградиме.

Со гасификацијата и со Коридорот 8 ќе продолжиме со исто темпо како и досега. Прашање на време е кога супербрзиот воз со жолто лавче ќе јури кон Софија.

Ќе продолжиме да го модернизираме и главниот град. Скопје ќе го направиме модерна некропола. Ќе го рестартираме часовникот од старата автобуска, а ќе ги воскреснеме и симболите на старо Скопје - Стариот театар и Официрскиот дом. Порано или подоцна, тендерот за двокатни автобуси ќе успее. И коцката ќе ја вратиме, независно дали е фрлена или не.

Визната либерализација беше една од најубавите вести што ја добивме минатата година. Нема веќе понижување пред амбасадите и конзулатите. Отсега, има да се понижуваме само пред нашите шалтери во МВР. Чувството за слобода на движење низ цела Европа е пријатно дури и за оние кои имаат закажано вадење биометриски пасош во 2012.

Може да не' блокираат колку што сакаат. Но, нашите активности потребни за влез во ЕУ и во НАТО, како и напорите за изнаоѓање решение за спорот со Грција и' остануваат и во 2010 врвен приоритет на Владата. Ако треба, ќе останат врвен приоритет и во 2049!

Во 2009 имавме голем напредок во делот на образованието. Прв пат се воведоа бесплатни учебници што родителите ќе си ги платат на крајот на годината. И градоначалникот Елвис Бајрам успеавме да го мотивираме да вети дека ќе се запише во средно училиште. Минатата година дури 96,5 отсто од матурантите се запишаа на некој од факултетите во Македонија. Оваа година ќе настојуваме да се запишат 99,102 посто.

Почитувани граѓани,

Борбата против криминалот и корупцијата продолжи со несмалено темпо, а така ќе биде и во 2010. Никаква снимка на „Јутјуб“ нема да не' запре или поколеба. Ќе продолжиме да ги разрешуваме од функција сите директори, независно од нивните значителни позитивни резултати во доменот на вршење притисок и рекет. Жими аќим, ако ве лажам!

Обврските од Охридскиот договор ќе продолжиме да ги исполнуваме. Ќе го почитуваме принципот на правична застапеност во партизираната администрација.

И сегрегацијата во образованието ќе продолжи. Ќе продолжиме еднакво да ги третираме сите што разгоруваат национален раздор и нетрпеливост. Нема да ги казнуваме ниту тие што пеат „Шиптари во гасни комори“ ниту тие што скандираат „Карпалак“. Ќе ги ставиме под тепих и вандалите во Нерези и оние што со шипки и секири сакаа да истеруваат улична правда.

Како мултиетничка и мултиконфесионална држава, меѓусебниот респект, уважување и толеранција, останува есенцијален за наша заедничка посреќна иднина. Кој не верува, нека ја прочита Македонска енциклопедија. Таа е еднакво важна и за македонците, и за албанците, и за турците, србите, ромите, бошњаците, власите и сите останати етнички заедници во Македонија.

Почитувани граѓани,

Македонија мора да успее,

Само гордо и смело. Оние што гледаат само црнила подобро е да си ги протријат очите. Во нашето село се' е бело. Освен црвената линија.

Да сте живи и здрави, да имате повеќе чуство на љубов и спокојство, да ја давате и примате љубовта за која се потребни двајца (освен ако едниот од партнерите не е настран во сексот).

Во 2010 посакувам да сме посреќни, повесели, и поуспешни од 2009 и да одиме напред во зацртаните цели од преродбата во 100 расчекори.

П.С. Употребата на „македонци“ со мала буква не е печатна грешка. Следени се правописните норми на „чуварите“ на името и на идентитетот и образованите и моќни уредници на веб-страницата на ВМРО-ДПМНЕ.

Ќе изгинеме од некои дупки

2009-12-30T08:16:00.000+01:00

Честитки до Владата и премиерот за препораката за започнување преговори со ЕУ и паѓањето на Шенгенскиот ѕид. Некои критичари сакаат да ги омаловажат овие несомнени успеси поставувајќи непријатни прашања: Успех ли е добивањето на препорака, кога петта година по ред не добиваме датум за преговори? Каков успех е визната либерализација, кога сме во друштво со Србија и Црна Гора? Какво фајде од укинувањето на визите, кога огромен број граѓани или немаат пари или не можат да го пробијат непропустливиот биометриски ѕид на МВР?

Дури и овие незгодни прашања не можат да го засенат фактот дека станува збор за какви-такви успеси. Без препораката на ЕК, македонското прашање немаше да се најде на дневен ред на самитот на ЕУ. Дури и заклучокот на самитот може да се толкува како прилика за успех, иако нема гаранција дека во наредните 6 месеци ќе добиеме датум за преговори, особено со ваква политичка „волја“. Укинувањето на визите е несомнен успех, ако се потсетиме на ланските пораки од Брисел дека визната либерализација ќе зависи не само од успешноста на изборите, туку и од решавањето на проблемот со името.

Сепак, предолга е листата на неуспеси, а уште подолга е листата на оправдувања зошто не се исполнуваат „петте стратешки приоритети на Владата ВМРО-ДПМНЕ во периодот 2008-2012“. По три и пол години владеење, Груевски не успеа да обезбеди „повисока стапка навработеност, пораст на животниот стандард и квалитет на живеење“. Без странски инвестиции економијата тоне, неизвесноста продолжува, сиромаштијата расне, а сметките се потешко се плаќаат.

Вториот стратегиски приоритет „Интеграција на Република Македонија во НАТО и ЕУ“ изгледа како невозможна мисија, ако Груевски продолжи да ја игнорира потребата од решавањето на проблемот со Грција. Колку и да се правда дека тоа не е негов проблем (туку на Грција, ЕУ и НАТО), Груевски тешко може да го пренебрегне болниот факт дека условите се такви какви што се, а дека не беа такви пред тој да стане премиер. Ако не побрза да стане дел од решението, ќе биде перцепиран како дел од проблемот, и политичкото разрешување на проблемот ќе имплицира политичко разрешување на Груевски.

Премиерот потфрли и во „борбата против криминалот и корупцијата и ефикасно спроведување на правото“. Клучните анти-корупциски случаи немаат судска разрешница, а земјава се претвора во „оаза“ за ограбувачи на банки, рекетари и сериски убијци. Во однос на „ефикасното спроведување на правото“, ќе го цитирам само Хелсиншкиот комитет (случајот „и плата и пензија“): „Маневски целосно го губи политичкиот кредибилитет како министер за правда да се грижи за владеењето на правото како основна гаранција за заштита на човековите права и слободи во Република Македонија“ („Министерот Маневски да замине!“).

Наместо „одржување добри меѓуетнички основи и соживот врз принципите на меѓусебна толеранција и почит“, Груевски сакаше да изгради државна црква на плоштадот, акт на самоволие кое ги разниша меѓуетничките односи и предизвика насилство и говор на омраза од неговите „спонтани“ следбеници. Меѓуетничките односи беа разнишани и со сегрегирачката образовна политика во Струга, со несоодветното справување со говорот на омраза и насилството во случајот „Нерези“, како и со владиното покровителство на шовинистичката „Македонска енциклопедија“. Имплементацијата на „рамковниот“ ќе остане недовршена задача се дури не се обезбедат услови за враќање на сите внатрешно раселени лица.

Дали владиното инвестирање во образованието е „најсигурен пат за создавање на силни индивидуи“? Погледнете ги само „хејтерските“ групи, составени главно од средношколци и студенти, кои се множат како печурки после дожд на интернет. Може ли народ со ваква „хејтерска“ младина да не го фати уплав за својата иднина?

По три и пол години владеење, Груевски не исполни ниту еден од петте стратегиски приоритети што самиот си ги постави. Времето полека почнува да го гази и митот за Груевски како последен човек во одбраната на уставното име и македонскиот идентитет. Се' поочигледно е дека Груевски не е лидер кој може да го создаде толку неопходното национално единство за клучните политички прашања. Напротив, неговиот политички модус вивенди (начин на живот) е препознатлив токму по создавањето на национални делби.

Ете, и таа смешка ја преживеавме, премиерот да обвинува дека некој друг ги „подбуцнува луѓето да се делат на словенски или антички“. Обвинува истиот човек кој самоволно гради огромен споменик на Александар, кој ги прекрсти аеродромот и автопатот „Александар Велики“ („со дупки велики“), а националниот стадион во „Арена Филип II“ (именуван со писмо кое само Тентов и Бошевски може да го разберат). Остана само уште едно обвинување да истрпиме, за смешката да биде поголема: љубителот на „пастирот“ да почне да обвинува дека некој друг ги „подбуцнува луѓето да се делат на предавници или патриоти“.

Кога сме кај смешките, министерката за култура и археолошки дупки потврди дека „значајните археолошки експонати... се составен дел од материјалната култура низ периодите во кои растела македонската држава“. Цел разумен свет е убеден дека немало македонска држава пред 2 август 1944 и дека нашата држава нема никакви допирни точки со кралството Македон, освен нашите „потомци“ на Александар.

Последната идентитетска дупка што ја отвори премиерот е дека не сме наследници само на Античките Македонци, туку и на „сите цивилизации што биле на овие простори“. Затоа ли се пееше „Девет Југовиќа“? Крајно време е да престанат политичките манипулации со културното наследство од територијата на нашата држава. Идентитетот на нашата држава Македонија (и асномска, и независна) не е ниту српски, грчки, ниту бугарски, ниту отомански, ниту византиски, ниту римски, ниту пак античко-македонски, иако можат да се најдат бројни артефакти од оние што владееле тука. Најмногу артефакти можат да се најдат од југословенско време, па никој не се чувствува Југословен. Да не ги канат случајно нашиве „борци“ Чолиќ, Северина, „Прљаво казалиште“ за да го потврдат нашиот „бившојугословенски идентитет“?

Да не должам, среќна Нова со изјавата на годината на Павле Воскопулос: „Колку што подлабоко копаш, толку повеќе си го оспоруваш идентитетот“.

Под копитата на Букефал

2009-12-23T02:52:00.000+01:00

Кој има уши, ќе чуе: на власт се божемни борци за ЕУ, ѓоа конзервативци и лажни патриоти! Приоритетни вредности на ВМРО-ДПМНЕ не се клучните вредности на ЕУ. Конзервативизмот е друго име за хипокризија. „Патриотското“ удирање во гради и изумувањето предавници е проѕирен обид за себеоправдување на неспособните политички „понављачи“. Си имаме работа со незрели политичари кои немаат ниту знаење ниту моќ да ги решаваат ургентните проблеми на граѓаните - бедниот животен стандард, огромната невработеност и галопирачката сиромаштија.

Паднаа и маските во односот кон ЕУ. Конечно сфативме што значело 24/7 - 12 часа славење на ЕУ, 12 часа обвинување за хипокризија, „вавилонско блудничење“, па дури и за соучесништво во геноцид и холокауст. Двојни стандарди, нема што! Не станува тука збор за евроскептицизам (поарно евроскептик, отколку евродогматик!), туку за намерно ширење еуфобија. Зошто не видовме никој од „борците за ЕУ“ да образложи цврсти аргументи за македонската позиција по 7 декември повикувајќи се токму на вредностите на ЕУ - почитувањето на човековите права, демократијата и владеењето на правото?

Но, кој да повика? Секој ден ни станува се' појасно дека почитувањето на човековите права не е вредност што ја споделува ВМРО-ДПМНЕ. Во доктрината „Вредности на ВМРО-ДПМНЕ“ нема ниту збор за човековите права. Како ВМРО-ДПМНЕ мисли да ги брани нашите човекови права на забрана на дискриминација врз основа на националност и врз основа на етничко потекло - кои се оспоруваат од страна на Грција?

Откако човек ќе ја прочита „доктрината“ логично му доаѓа да се запраша: Зошто ВМРО-ДПМНЕ се нарекува демократска партија кога зборот демократија се среќава само еднаш, и тоа патемно, во нејзините „Вредности“? Може ли да зборуваме за демократска партија која успешно ги „лустрирала“ изразите демократија и човекови права од својата доктрина? Каква е таа демократска партија кога нејзиниот лидер наместо да гради национално единство поттикнува национална нетрпеливост повикувајќи на „конечна пресметка“ со политичките неистомисленици? Каква е таа демократија кога омилениот новинар му подготвува медиумски терен на премиерот објавувајќи списоци на „предавнички копилиња“, со закани дека „клетвата, ама и раката на македонецот, ќе ве стигне кај и да сте“! До кога, наместо аргументи, ќе се расфрламе со клетви, закани и говор на омраза? И од кога „македонец“ се пишува со мала буква (како во бугарскиот јазик)?

Замислете, за ВМРО-ДПМНЕ владеењето на правото „почнува вистински да функционира откако јасно ќе се постават сопственичките односи“ - „тогаш кога ќе се знае кој е сопственик и кој е одговорен“. Но, каква врска има принципот на владеењето на правото со тоа дали некој е или не е сопственик? Владеењето на правото подразбира дека нема никој над Уставот и над законите (независно од тоа кој што поседува) и дека тие се применуваат на сите - и на жителите од Ќерамидница и на жителите од „Шпанско село“. Меѓутоа, наместо владеење на правото, конзистентно владее самоволието на ВМРО-ДПМНЕ. Кој не верува, нека ги прелиста укинувачките одлуки на Уставниот суд.

Толку за споделувањето на вредностите на ЕУ. „Преродбата“ има исто толку допирни точки со „европеизацијата“ колку што нашиот идентитет има допирни точки со традиционалната српска песна „Мајка Југовиќа“, неодамна изведена на конференцијата на Унијата на жени на ВМРО-ДПМНЕ. Тоа ли се преродбеничките „вистински вредности во вистински раце“? А додека нашите „борци за идентитетот“ се воодушевуваат на српското јунаштво на Косово (афродизијак за рејтингот на Милошевиќ), меѓународната „фиромизација“ на Македонија продолжува. Кога една новинарка експлицитно праша за „расправата за името меѓу Македонија и Грција“ и за иднината на Македонија во процесот на пристапување, Карл Билт потценувачки одговори за „Фајромија... или што и да е“.

Ете, такви се нашите сегашни позиции. Да потсетиме какви беа во 2004 г. кога претседателот на ЕК, Романо Проди, зборуваше за Македонија, Македонци, македонски граѓани. Или во 2005, кога амбасадорот Кјарини зборуваше за „апликацијата на Македонија“ и Македонците. Треба ли да потсетуваме на веќе славната изјава на Фуере: „Сите знаеме дека македонските граѓани не се глупави, тие се интелигентни и на нив мора да им се каже вистината“? Порано или подоцна, македонските граѓани ќе ја откријат болната вистина зошто нашите сегашни позиции во ЕУ се урнисани, за разлика од позициите во 2004 и 2005 кога официјалните претставници на ЕУ слободно ги употребуваа зборовите Македонија, Македонци, македонски.

Меѓународната „фиромизација“ на Македонија продолжува, а омилениот „шоу-мен“ на Груевски гради мит за премиерот како „Џо Луис во политиката!“, како „...единствен кој е застанат на браникот на татковината, единствен што ги брани името, идентитетот, јазикот, нацијата, историјата...“ Но, што видовме последниве 3 и пол години од нашиот „Џо Луис“? Видовме премиер кој гордо зема награди за FYR Macedonia, а после се прави на 3 и пол. Видовме премиер кој „мудро“ молчи додека еден европарламентарец го обезличува: „имам дедо Грк, но и Груевски има“. Видовме премиер кој им ја препушта историјата на историчарите, ама не во Скопје, туку во Софија. Видовме премиер кој во најголема сиромаштија расфрла купишта народни пари за изградба на нова античко-македонска нација, маргинализирајќи ја кирило-методиевската традиција и словенскиот дух на нашата народна култура.

За да стане апсурдот поголем, ни фали уште Коцевото „прокоцкување“ на скопскиот плоштад и поставувањето на споменикот на Александар. Каква врска имаат конзервативно-хомофобичните вредности на ВМРО-ДПМНЕ со вредностите на Александар, чија љубов кон Хефајстон се споредува со „верната љубов на Ахил кон неговиот љубовник Патрокло“? Уште сега си го замислувам нашиот претседател како со мегарска чаша античко-македонско вино во раката, наздравува под копитата на Букефал: „Знаеме кој сме, знаеме што сме, знаеме каде одиме! Да живее ЕВРОПСКА МАКЕДОНИЈА!“ А хорот на Косана во заднина јачи: „закукало девет удовица, заплакало девет сиротица...“

„КОС и УДБА“ – нашата судба!

2009-12-18T02:46:00.008+01:00

„Најпатриотскиот“ весник, и „најпатриотскиот уредник“ (експерт на темата „„КОС и УДБА“), објавуваат типично удбашки текст - Грција ги плаќа нивните, а во Македонија своите новинари за да помине грчкиот предлог.

Во текстот, преполн со невистини и клевети, се линчуваат група „одбрани новинари“ кои се доведуваат во врска со „проект Граѓани за европска Македонија“). Еве ги клеветењата: „...нашите земаат пари за да ја поддржат грчката пропаганда за промена на името Македонија...“.

Не би ме изненадило ако утре има прес на ВМРО-ДПМНЕ, и ако пак се појави некој пратеник со имунитет за да ја цитира листата на „предавници“ и „грчки платеници“. Се навикнавме.

Пред повторно да ме осуди „судот на историјата“ на ДПМНЕ, да си ги признаам „гревовите“. Во последниве 10 години еднаш сум бил во Грција, во Солун, и тоа работно, како претставник на „Хелсиншкиот комитет за човекови права на Република Македонија“. Учествував во изготвувањето на еден извештај на тема „Борба против трговија со луѓе“. Очекувано, се запукавме околу именувањето. Грците го уредуваа меѓународниот зборник, спонзориран од „Ministry of Foreign Affairs of Greece (HELLENIC AID)“. Резултатите од моето „предавство“ се очебијни. Наспроти сите настојувања за „фиромизирање“ од страна на Грците, на стр. 83 стои насловот на поглавјето - „Republic of Macedonia“. Единствената отстапка што ја дозволив како претставник на авторите на студијата е фуснотата со текст: „The Authors use the constitutional name of their country.“ Во текстот над 50 пати се спомнува Republic of Macedonia, но се спомнува и кратенката Macedonia, јазикот Macedonian, како и придавката Macedonian.

Уште еднаш повторувам – Министерството за надворешни работи на Грција е еден од спонзорите на проектот. Само еднаш бев во Грција и успеав да издејствувам Министерството за надворешни работи на Грција да не признае не само како „Republic of Macedonia“, туку и да ја признае кратенката Macedonia, јазикот Macedonian, како и придавката Macedonian – кои во целата книга се употребуваат исклучиво за нашата држава, а не за Грција!!! Ете, со таков предавник си имате работа.

Кога сме кај предавствата, да очистам уште еден грев. Завршив пост-дипломски студии како стипендист на „Европската Комисија“, на проект кој беше комплетно поддржан од ЕУ. На мојата диплома има лого на ЕУ и под моето име стои „Republic of Macedonia“. Има уште една интересна ситница. Дипломата не ми ја признава Универзитетот Св. Кирил и Методиј, иако е партнер во програмата и неговото лого го имам на дипломата. На моменти си помислувам: „Ако пишуваше the former Yugoslav Republic of Macedonia, најверојатно ќе ми ја признаеја дипломата и дома“.

Во што се состои моето предавство? Па ете, сум успеал да ме признаат како државјанин на Republic of Macedonia – не само во ЕУ (со стипендија на Европската комисија), туку и во Грција (со поддршка на Министерството за надворешни работи на Грција). Никогаш не сум ја претставувал мојата земја поинаку освен како „Република Македонија“, за разлика од нашите политичари кои гордо не претставуваат под неуставни референци. Ете зошто сум предавник.

Ако имав искуство како грчки сведок против Република Македонија, ако гордо примев награда за FYR Macedonia, ако промовирав статуи со старогрчки натписи во Владата, и ако немав никаков проблем со преименувањето во „Северна Македонија“, сигурно ќе бев најголем патриот.

Срам да ми е!

Ребрендирање во 100 чекори

2009-12-16T00:02:00.000+01:00

„Ребрендирање или блокада?“ - лажна дилема на МТВ, два часа пред „јадењето бурек“ со Груевски. Небаре портпарол на грчките „максималистички барања“, премиерот потврди дека од нас се бара „комплетно ребрендирање... и повеќе од тоа“.

Зошто деновиве толку упорно се рекламираа „најновите“ грчки „максималистички барања“ кога дури и Груевски изјави дека „во основа не се тоа нови барања, во основа не се...“? Зошто толку педантно се соопштуваа грчките позиции и аргументи, а не македонските позиции и македонските аргументи? Зошто се создаваше негативна атмосфера на колективна закана дека се загрозува етничкиот идентитет на Македонците, македонскиот јазик и употребата на придавката „македонски“ - не само од Грција, туку и од ЕУ?

По грижливите толкувања на премиерот, по партиските прогласи на ВМРО-ДПМНЕ, и „обзнаните“ на медиумските џип-барабанџии (тапанари), тешко ќе се најде човек во Македонија кој не чул за „максималистичките барања“ на „клетите Грци“. Знам, ќе забележите: не беше тоа прогрчка, туку антигрчка пропагандна кампања. Но, оние што ја проучувале историјата на пропагандата знаат дека техниките за оцрнување на противниците (независно дали се „клети Грци“ или домашни „петоколонаши“) може да произведат и бумеранг-ефект. Народски кажано, на пропагандистите може да им се случи - „со свој камен, по своја глава“. Таков ефект има по црната кампања „брат за брат...“, која најмногу се водеше на МТВ. Граѓаните најавија бојкот на радиодифузната такса, меѓу другото, затоа што не сакаат да бидат соучесници во кршењето на човековите права преку масовното „фабричко“ производство на инстант-“патриоти“ и домашни и странски „предавници“.

Знам, пак ќе забележите - „Што си запнал толку, нели премиерот јасно ги кажа нашите позиции?“ Ваистина, пак кажа: „Нашите позиции ние сме ги соопштиле. Стопати ако речам, веројатно е малку, кој знае колку пати... ние имаме програма за тоа објавена - програмата на ВМРО-ДПМНЕ, во која јасно пишува на страна 146 кои се нашите позиции...“ Па, кој се сретна во Преспа со Папандреу - нашиот премиер или лидерот на ВМРО-ДПМНЕ? Од кога тоа „стратегијата за пристап“ кон „спорот за името со Република Грција“ од програмата за вмроизација на Македонија е државна стратегија? За стр. 146 не може да се каже ни дека е владина стратегија, имајќи предвид дека главниот коалициски партнер ДУИ има дијаметрално спротивна позиција во однос на референдумското изјаснување за името.

Стратегија е документ што обединува, а идејата за референдум за името се покажа како јаболко на раздорот. Без натпартиски консензус за стратегиските насоки за решавање на проблемот со Грција, станавме заложници на програмата за вмровско преродување („ребрендирање“) на Македонија. Заложници, затоа што стр. 146 „пропишува“ дека евентуалното решение мора претходно да помине на референдум, па дури потоа да биде прифатено „од страна на поединци политичари, влада или парламентот“. Практично, иако го плаќаме за да ги решава државните проблеми, Груевски си го одзел мандатот да прифати какво било решение, каков било компромис за спорот, без позитивен референдум.

Но, доста веќе со стр. 146! Никој од критичарите не го прашува премиерот која е позицијата на ВМРО-ДПМНЕ. Многу добро знаеме која е. Груевски ескивира. Ескивира од обврската да преговара за замена на „поранешната југословенска Република Македонија“ и да прифати компромисно решение. Ескивира и од лидерската должност да постигне натпартиски консензуз и да ја зајакне државната позиција на Република Македонија. Единствените удари што ги задава во „борбата“ не се кон Папандреу, туку кон критичарите на неговата поразителна стратегија. Поразителна за Македонија.

Се уморивме од самобендисани „лидери“ кои од името на „македонското национално единство“ поттикнуваат раздор и нетрпеливост меѓу македонските граѓани. Во Македонија не владее разочарување само од тоа што се случи во Брисел, туку и од нашите неспособни политичари, некадарни да го дефинираат нашето заедничко добро и да ги бранат државните интереси.

Наместо ширење паника со цел да ги разгорат етнонационалистичките страсти, нашите „конзервативци“ требаше да понудат убедливи аргументи зошто е бесмислено во 21 век да се оспоруваат етничките Македонци, македонскиот јазик и употребата на „македонски“. Зошто Груевски, кога ги чул „максималистичките барања“, не му ја посочил на Папандреу страницата на ЕУ со информацијата дека се зборува македонски јазик (Macedonian), и тоа во Грција? Зошто не му ги цитирал документите на ЕУ, на Советот на Европа, на ОН, кои го потврдуваат идентитетот „етнички Македонци“? Најпосле, зошто не се повикал на одредбите од Лисабонскиот договор, кои забрануваат дискриминација врз основа на националност (nationality), врз основа на етничко потекло, како и врз основа на припадност на национално малцинство? Зошто не го спомнал извештајот на Мекдугал во ОН, за македонското малцинство во Грција, со препорака за користење на зборот „македонски“ (Macedonian) - во имињата на здруженијата и за слободно изразување на етничкиот идентитет?

Одговорите се едноставни. Груевски сака политички да профитира од блокадата во Брисел, исто како што профитираше од блокадата во Букурешт. Ем „фиромизацијата“ продолжува ем домашното „ребрендирање“ продолжува. Државата необично се преобразува во наследник на античкото македонско кралство, а етничките Македонци во потомци на Филип и на Александар.

Зошто се шири ЕУ-фобија?

2009-12-11T05:19:00.005+01:00

Еве некои новинарски белешки од вчерашната дебата на институтот „Павел Шатев“:

„Публицистот Жарко Трајановски, рече дека иако Скопје со Времената спогодба со Грција од 1995 година се обврзало да не го употребува шеснаесеткракото сонце, сепак го сторила тоа. Ваквиот став го испровоцира новинарот Александар Дамовски.
„Грција доби некои аргументи да не ја почитува привремената спогодба, токму благодарение на непочитувањето од македонска страна“ изјави Трајановски.
„Патот кон Европа го гледаме низ два канала, сосема различни, но претпоставувам дека целта на сите ние ДА Европа. Меѓутоа, го забораваме основното прашање. Дали вие се согласувате со осумте барања на Грција?” одговори Дамовски.
„Апсолутно барањата се неприфатливи” смета Трајановски.“ (Алсат)

Уште една верзија:

„Колумнистот Жарко Трајановски посочи дека стратегијата на Стојан Андов била добар поттик за консензус и дека сега на Македонија и' е потребно лидерство и аргументирана кампања во сите земји на ЕУ. Според него, Македонија не треба само да се жали дека и' се прекршени правата предвидени со Привремената спогодба, туку треба да ги реализира и обврските што произлегуваат од тој документ, како што, на пример, е неупотребата на симболот од Вергина.

Реагираше новинарот Александар Дамовски, потсетувајќи дека Македонија одамна го смени знамето.
„Што треба сега да направиме, да ги покриеме и симболите од Вергина во црквите?“, праша Дамовски, оценувајќи дека е навредливо што европретставникот Евран Фуере ниту еднаш не рекол Република Македонија или македонски народ. Според него, ако сите се согласуваат дека осумте точки на Грција се неприфатливи, тоа е знак дека се придвижуваме кон консензус.“ (Македонскиот национализам се пумпа во корист на Грција).

Далеку од тоа дека се согласувам во се со Фуере (види пост: Фуере за идентитетот), но секој со свои очи може да види и со свои очи може да слушне дека на овој клип Фуере експлицитно зборува за „Macedonian Government“ (1 m 33 s), како и во повеќе други говори. На панел дискусијата кај Црвенковски на 21.04.09 Фуере зборува за „Macedonian society“, а и во други прилики го употребува изразот Macedonian (Macedonian citizens, Macedonian universities, Macedonian neighbours, Macedonian companies, Macedonian folk music etc.) Да го цитирам: „We all know Macedonian citizens are not stupid, they are intelligent and they must be told the truth.“ Дека Фуере нема проблем со именувањето на јазикот како Macedonian, може да се види од овој говор, каде што во неколку наврати зборува за „Macedonian people“. На друг место зборува и за „the ethnic Albanian and Macedonian Communities“. Во овој говор експлицитно зборува за Macedonia: „Let me finish by saying that CSR can help us to achieve economic and social development goals for a country as Macedonia.“ Дури и во Берлин на едно место му се испушта: „From many meetings I have had with business leaders across the country it has become clear that party connections remain vital to conduct successful business in Macedonia.“ Зборува и на конференцијата “One Year a Process of Decentralization in the Republic of Macedonia” (2006). Пред некое време изјави дека „За идентитетот не може да се преговара, тоа е нешто свето“. Мислам дека наведов доволно примери кои ги побиваат неоснованите тврдења на Дамовски.

На страницата на ЕУ може да се најде и “Address by President Romano Prodi to the Macedonian Parliament” (1 October 2004), во кое експлицитно зборува за „Macedonia’s dream of membership to the European Union“, „the Macedonian government“, „Macedonia has worked hard in the past year“, „the Macedonian citizens“.

Проди зборува и за Macedonians: „in the crucial moment of decisions, Macedonians have been capable of looking towards the future and not turn back to the past.“

Во 2004 Проди рече – „We have said, and I solemnly repeat it once again today, that Europe wants Macedonia.“

И претходно во телеграмата од 26.02.2004, Проди зборуваше за Macedonia и Macedonians: „We all owe very much to Boris Trajkovski and my sincere hope is that his vision will be a legacy for all Macedonians and will strengthen even further their determination to join the European institutions soon.“

И во „European Union Newsletter“ од јануари 2005 се зборува за „Macedonian Government“, и се спомнува следнава изјава на Оли Рен: „The Macedonians are currently busy finalizing replies to the Commission’s questionnaire.“ Во истиот њуслетер се зборува за „Macedonian side“, „Macedonian legislation“, „Macedonian Minister of Justice“ и се промовира порталот ExploringMacedonia.com.

Прочитајте го и интервјуто на амбасадорот Кјарини каде што зборува за „the Macedonians“ и „Macedonia“.

Нашите политичари добиваат плата да ги решаваат нашите проблеми, да ги застапуваат нашите позиции и нашите аргументи, а не да глумат жртви. Наместо да шират ксенофобија и ЕУ-фобија, треба смело да ги застапуваат аргументите што одат во наша полза - и тоа не дома, туку во ЕУ и кај Нимиц. „Аргументите“ дека ни се случува „геноцид“, „холокауст“, и дека сме пред „истребување“ ја ослабуваат нашата позиција бидејќи се комплетно несериозни и покажуваат низок степен на култура на човекови права.

ЕУ признава Македонци и македонски јазик!

2009-12-10T02:20:00.005+01:00

Сите кои што деновиве, во анти-ЕУ-форично расположение, тврдат дека ЕУ не сака да не признае како Македонци, убаво нека ја погледнат фотографијава, или нека ја посетат официјалната страница на ЕУ.

Без паника, ви се молам! Бевме етнички Македонци во земјата кандидат, ќе останеме етнички Македонци и откако ќе добиеме датум за преговори. Дури и во неодамнешните документи каде што неосновано ја нарекуваат нашата земја „FYROM“, си стои терминот „Macedonians“ и кратенката „МК“ (EUROBAROMETER).

Сите кои заплашуваат дека ако влеземе во ЕУ нема да сме можеле да ја употребуваме придавката "Macedonian" - „Македонски“ - нека ги протријат очите. На сајтот на ЕУ има линк за Macedonian Government !

Сите кои заплашуваат дека ЕУ не ни го признава јазикот како „Македонски“, љубезно ги молам прво да ја посетат страницата на Европската Комисија, каде што има листа на јазици кои се зборуваат во ЕУ, меѓу кои е и „Macedonian“ (во Greece!). Еве ја и табела на Euromosaic:

Ако кликнете на јазикот означен како „Macedonian“, ќе се отвори страница на која пишува „Macedonian in Greece“ (кој знае француски, може да го прочита и извештајот). И во други документи се признава „Macedonian“.

Накусо - имаме толку многу аргументи во наша полза, ама немаме кој да ги застапува. Наместо да изнесуваат цврсти докази дека ЕУ веќе не признала како етнички Македонци, дека признава македонски јазик (и во Грција), дека не ни ја оспорува употребата на „македонски“, нашите политички претставници претпочитаат да ни ги прераскажуваат „максималистичките ставови“ на Папандреу за да го плашат народот дека ЕУ не сака да го признае македонскиот етнички идентитет и македонскиот јазик.

Денови на црнила

2009-12-09T02:28:00.000+01:00

Послушајте „патриоти“: „..Скопскиот окружен народен суд во состав: претседател - Панта Марина и членови - Лазар Мојсов и Коле Чашуле ја објави пресудата за кривичното дело на Методи Андонов - Ченто и неговите помагачи“ (дамнешна „Нова Македонија“). И Ченто беше „предавник“ во своето време.

Во „Македонска енциклопедија“ не се забележуваат имињата на судиите на „предавникот“: „Бил осуден на казна затвор во траење од 11 години (23 ноември 1946). Бил ослободен условно (септември 1955). Починал во Прилеп.“ Толку за неговото „ослободување“. Ниту еден збор за неговата болест. Ниту еден збор за тоа дека никој не сакал да му издаде пасош, за да се лекува.

Судиите на Ченто и ден-денешен се патриоти. За Панта Марина пишува дека „Бил претседател на Врховниот суд на Македонија (1949 и 1967 г.) и сојузен јавен обвинител (1967-1974)“. Ретко кој може да се пофали, како Лазар Мојсов, дека бил „претседател на Генералното собрание на ООН (1977-1978)“. Но, дали ќе имаше толку блескава политичка кариера ако не учествуваше во „патриотскиот“ процес против „предавникот“ Ченто? Ниту за прашањето, ниту за одговорот - нема место во „Македонска енциклопедија“.

Тешко бреме носел со себе Коле Чашуле, почесен член на МАНУ. Слично како „Младичот“ од неговата драма „Црнила“, Чашуле слепо му верувал на Централниот комитет кој решил да расчисти со опасниот „издајник“ и „изрод“ на нашиот народ. Во „Црнила“, „Младичот“ го повлекува чкрапалото, и го усмртува „предавникот“ Ѓорче Петров. Коле Чашуле пак става потпис на пресудата, иако знае дека процесот против „предавникот“ Ченто е наместен од лажните патриоти. Во драмата на Коле Чашуле, откако „Младичот“ сфаќа на кого извршил атентат, се самоубива. Во нашиот реален транзициски живот, откако Чашуле го објавува покајничкиот роман „Патот од себеси“, за покајувањето е награден со „Рациново признание“!

Во списанието „Блесок“ (наслов-антипункт на „Црнила“) го прочитав освртот „Коле Чашуле: апсурдист и/или антиутопист“:“ Во ‘Црнила’ се јавува и една аналогија на Големиот брат, а тоа е самата Организација, апстрактна, недефинирана Сенка која стои (постои или не постои навистина) некаде во позадината“. „Црнила“ започнува со предупредувањето: „Лицата и настаните во оваа драма се измислени. Секоја сличност со постојните тогаш лица е случајна и ненамерна.“ Продолжува со стиховите на Анте Поповски: „...Не ме уплашија векови со нож од туѓа рака / Ме плаши час од рака своја в плеќи“. Јасна Котеска, пишувајќи за книжевниците кои го жигосувале татко и како „предавник“ („Комунистичка интима“ - „Поезијата помеѓу паланката и тајните служби“) прашува: „Зошто дури и поетот, како гласноговорник на интимните исповеди на луѓето, чувствувал потреба секоја интимност автоматски да и ја пласира на полицијата? И одговара: „Во системот во кој сите се виновни додека не се докаже спротивното, луѓето кои сакаат каков-таков успех, мора да се подложат на системите на полициското кодошење, за да го одржуваат својот успех“.

Во овие „Денови на црнила“ некои упорно се трудат да го одржат во живот системот во кој сите се виновни додека не се докаже спротивното. Користејќи ги придобивките на „системите на полициското кодошење“, самопрогласените „патриоти“ јавно линчуваат „предавници“ преку јавниот сервис за медиумско „кодошење“, отворено со „народот“.

Сакам да ги потсетам членовите на владејачката партија (најзаслужни за воскресението на дискурсот „патриоти-предавници“) на еден симптоматичен настан од 1991 - првиот повеќепартиски парламент. „Вечер“ објавува фотографија од настанот под која пишува: „Дали само македонската или македонската и југословенската химна заедно - беше прашање околу кое првите македонски парламентарци водеа долга дебата во која имаше и ниски удари и подметнувања. На крајот се интонираа двете химни. И, додека сите членови на Парламентот стоеја, еден од пратениците на ВМРО-ДПМНЕ си го искористи „своето“ право при интонирањето на југословенската химна демонстративно да седи!“ На фотографијата беа прикажани членовите на ВМРО-ДПМНЕ кои гордо стојат додека се интонира југословенската химна, со фокус на единствениот „предавник“ на југословенското дело. „Нова Македонија“ објави реагирање на боречката организација на Титов Велес („Титов Велес е се' уште Титов“): „На седницата беше осуден и некултурниот однос на пратеникот од ВМРО-ДПМНЕ, Зоран Китев, од Титов Велес, кој единствен од сите пратеници седеше при интонирањето на југословенска химна за време на конституирањето на новиот македонски парламент.“

Се разбира, она што во 1991 на многумина им изгледаше како чин на предавство, денес им изгледа како врвен чин на македонски патриотизам. Но, уште поинтересно: Зошто за патриотот Китев нема место во „Македонска Енциклопедија“, а има за многумина негови сопартијци кои гордо стоеја при интонирањето на „Хеј Словени“?

Денес, за едни „патриоти“ некои прашања не заслужуваат одговор, а за други, патриотизмот се состои во „смелоста“ да не се поставуваат никакви прашања: „Денес, мила моја, може да се остане жив единствено ако не се праша, ако не се знае ништо, ако не се има очи и мисла за ништо од сево ова што станува околу нас.“ (Иван на Неда, во „Црнила“).

Наместо заклучок, уште еден цитат од „Црнила“, за денешните „патриоти“ кои со неподнослива леснотија прогласуваат предавници („За неговата улога ќе суди историјата...“): „Во ова писмо, оној Младич, ме нарекува... предател. И ми се заканува со Историјата. (...) Е, драги мој,... Можеби, сето тоа, во некоја друга Историја и да е ново. Во нашата - не е. Во македонската историја, драги мој, има само... предатели... досега барем.“ Циникот Луков, ја прогласува македонската историја за врховен циник, токму пред да биде убиен од Неда. Поентата на „Црнила“ лежи во зборовите на Фезлиев, кој ја презема одговорноста за убиството на Луков: „Оставете ми ја мене можноста преку сево ова да се извлечам од моите црнила и да му се оддолжам на тоа што сум бил и јас некогаш - младич.“

Невалидни наслови

2009-12-03T11:16:00.002+01:00

Читам:
Нетпрес: „Меѓународен ден на лицата со инвалидност“
Сител: „Министерот Бајрами ќе се обрати по повод Меѓународниот ден на лицата со инвалидност“
Кирилица: „Меѓународен ден на лицата со инвалидност – 3-ти декември“
Парадокс: Наместо денес да ги промовираме правата на лицата со посебни потреби, ние ги жигосуваме како „инвалиди“.
Зборот „инвалид“ („неисправен“, „невалиден“) со себе носи стигма и дискриминација.
Во нашата земја веќе се изменети некои закони каде што се среќаваше зборот „инвалиди“. На пример, во Законот за социјална заштита, наместо изразот „инвалиди“ се употребува „лица со телесна попреченост“. За жал, зборот „инвалиди“ сеуште нашироко се употребува, не само во некои важечки закони и прописи, дури и во имињата на некои здруженија на граѓани.
Пред неколку дена, на МТВ, Латас се фалеше дека бил еден од најголемите борци за „правата на инвалидите“?!
Експертите препорачуваат заменување на изразите „инвалидност“ и „хендикеп“ со изразите „луѓе со попреченост“ или „луѓе со посебни потреби“.

Миленко не прекрсти

2009-12-01T14:27:00.002+01:00

Еве што објавува „патриотот“ Миленко:

„Дефинитивно, граѓаните во Македонија се поделија на македонци, и на оние кои се недефинирана, безлична, безидентитетна, лукративна, предавничка маса.“

Ете за какви „чувари“ станува збор! А, бе Миленко, не се пишува „македонец“ со мала буква, туку со голема - „Македонец“.

Според „чуварите“, меѓу „македонците“ има и „женишта кои имале поголеми муда од многу мажи: Мирка Гинова, Мара Бунева и секако Мирка Велиновска“. Да си признаам, ова со Мара Бунева малку ме буни. Да не се спрема случајно некаков атентат?

„Чуварите“ се многу „проевропски“ настроени. Зборуваат за „пропаднатото друштво на педери, наречено Евроатлантска заедница“, а ЕУ и НАТО се „организации кои се наоѓаат пред распад“.

А ова е дефинитивно за јавниот обвинител: „Затоа, сите вие предавнички копилиња, не се заебавајте со македонскиот народ. Оти клетвата, ама и раката на македонецот, ќе ве стигне кај и да сте.“.

Потпишано „од чуварите“, кои ги прекрстија Македонците во „македонци“ (наследници на Мара Бунева).

Имајќи предвид дека на листата на „предавници“ се наоѓаат конкретни имиња „за отстрел“, полицијата и јавниот обвинител треба под итно да си ги засукаат ракавите и да ги откријат лицата кои јавно се закануваат и кои поттикнуваат на национална нетрпеливост.

Метрополисти и некрополисти

2009-11-11T14:00:00.002+01:00

Полициската приказна „Приведен скопскиот ‘Раскољников’“ ме потсети на фамозниот пост „Како Скопје да стане метропола?“, кој беше мошне популарен во блогосферата пред неколку години. Главната теза беше дека Скопје е далеку од метропола, „колку што е далеку Битола од главен град“. Инспирирани од народната поговорка „зрно по зрно погача“, авторите беа предложиле неколку „зрна“ како дел од нивната програма за метрополизирање на Скопје.

Првото „зрно“ го идентификуваше главниот приоритет: „Ни треба класичен сериски убиец со разработена шема и методологија.“ Ете, седум години откако е напишана програмата „Како Скопје да стане метропола?“, главниот град конечно може да здивне. Ако и' веруваме на нашата полиција, Скопје конечно има сериски убиец со разработена шема и методологија и тоа според романот на Достоевски „Злосторство и казна“. Но, според строгите критериуми на „метрополистите“, тоа е само првиот чекор, оти „Секоја метропола што барем малку држи до себе мора да има дузина сериски убијци.“

Фановите на „Кога јагнињата ќе стивнат“ бездруго потценувачки ќе забележат - нашиот „Раскољников“ е далеку од „Ханибал Лектор“ колку што е далеку глумата на нашата „прва полицајка“ од глумата на Џоди Фостер. Почитувачите на книжевноста на Достоевски исто така имаат што да забележат. Како прво, за Расколников не може да се каже дека е сериски убиец, затоа што убил само две лица (според традиционалната класификација, за да стане збор за сериски убиец мора да имаме убиство од страна на иста личност на најмалку три лица). Како второ, драматичниот опис - „Убивал на ист начин како Раскољников – изнемоштени старици кои живеат сами“ со „мало секирче замотано во повеќеслоен најлон“ - воопшто не одговара на начинот на кое е опишано злосторството од романот на Достоевски. Најпосле, во романот Раскољников убивал затоа што му требале пари за да го доврши школувањето, а во нашиот полициски роман „Раскољников“ наводно парите од одземените предмети ги трошел за набавка на наркотични средства“. Не помина седмица откако укажавме дека треба да се престане со употребата на стигматизирачкиот термин „наркоман“, за медиумите да ни соопштат дека уапсениот „Раскољников“ „претходно и бил познат на полицијата како наркоман и деликвент“.

Уште еден куриозитет од приказната за осомничениот (кој беше инстантно прогласен за сериски убиец уште пред да биде поднесена кривична пријава против него) е што живеел на улица „Александар Македонски“. Овој куриозитет ме потсети на смелата и бескомпромисна констатација на Сем Вакнин: „не можам да разберам зошто и Македонија и Грција од еден душевно растроен масовен убиец сакаат да направат свој амблем и родоначалник“. Знам, ќе ми забележите - има разлика помеѓу концептите на „сериски убиец“ и „масовен убиец“. Но, што ако испадне дека нашиот „сериски убиец“ не бил инспириран само од ликот и делото на Раскољников, туку и од ликот и делото на Александар Македонски?

Уште една интересна коинциденција е дека и во програмата на „метрополистите“ е зацртано „Зрно 4: Голем споменик на плоштадот“. Според метрополистите, „Ни треба еден коњ на плоштадот. На пример, огромна биста на Букефал!“. Не ми е познато дали на „метрополистите“ им било познато барањето „за изградба на споменик на Александар Македонски“ доставено до Собранието на град Скопје од страна на здружението „Антички Македонци“ од Богданци во далечната 1995 г. (истото здружение достави барање во 2008 за изградба на спомен обележје на Св. Апостол Павле на месноста Паљурци). Но, ете, двете граѓански иницијативи се спојуваат во одлуката за изградба на споменик на Александар и Букефал на скопскиот плоштад (кои никако да „дојаваат“ од Фиренца). Кога ќе ни пристигнат, Скопје ќе има дополнителни аргументи да се прогласи за метропола - ем ќе има споменик на „масовен убиец“, ем ќе има грандиозен коњ на централниот плоштад.

Претпоставувам, некои ќе се запрашаат каква врска има здружението „Антички Македонци“ со промоција на ликот и делото на Св. Апостол Павле, кога е познато дека Александар Македонски живеел неколку века пред да се појави христијанството. Коинциденција или не, ама во ист ден двата македонски аеродроми беа прекрстени во „Александар Македонски“ (преименуван во „Велики“) и „Св. Апостол Павле“. Коинциденција или не, ама главните предвидени објекти на скопскиот плоштад се грандиозна христијанска црква и споменик на многубожецот Александар на Букефал. Логично објаснување за овие оксиморонски зафати дава единствено рекламата на Ристиќева палата, која сугерира дека во Скопје - се е можно!

Во својата пародија „Како Скопје да стане метропола?“, метрополистите сугерираа дека на Скопје му треба облакодер („сто до двесте ката“ во трусно подрачје) и супер-херој. Некрополистите веќе најавија изградба на три стокатници во Скопје, а трпеливо се гради и имиџот на „недопирливата“ супер-хероина: успешен ловец на сериски убијци, сузбивачка на „улични проститутки“, „наркомани“ и на „деца од 7 до 18 години затекнати како питачат“. Пародијата на метрополистите и сериозните предлози на здружението „Антички Македонци“ од Богданци се претворија во стварност. А Скопје полека, но сигурно станува античка метропола-некропола.

Јавен линч без дијалог

2009-11-10T20:12:00.001+01:00

Реакција во „Дневник“, плус коментар Покана за кристална ноќ.

Реакција на клеветите на ВМРО-ДПМНЕ

2009-11-09T03:50:00.003+01:00

Реакција по повод „КОНФЕРЕНЦИЈА ЗА МЕДИУМИ“ на ВМРО-ДПМНЕ од 08.11.2009 г.

Почитувани новинари и блогери,

Поаѓајќи од основните новинарски принципи на однесување („Основна задача на новинарите е да ја почитуваат вистината...“, „новинарите ќе ги бранат човековите права, достоинството и слободата, ќе го почитуваат плурализмот на идеите и ставовите...“), упатувам јавна реакција на клеветите и навредите од страна на партијата ВМРО-ДПМНЕ.
Во конференцијата за медиуми на ВМРО-ДПМНЕ од 08.11.2009 г. подложен сум на јавен линч заедно со други лица кои се дискредитираат како „јавни личности блиски до СДСМ“ и како „партиски и политички истомисленици“ на Бранко Црвенковски. Во соопштението сум претставен како „...гласен подржувач на сите политики на опозицијата... “.
Имајќи предвид дека повод за ваквите клевети, навреди, етикетирања и дискредитации е изразувањето на моите лични ставови на две од јавните претседателски дебати, се надевам дека ќе објавите дел од моите ставови на тема „Интеграција или изолација“ јавно искажани на „Дијалози за Македонија“ од 16.09.2008 г., кои на најдобар начин ги демантираат погореспоменатите невистини:
„Очекував, имаше надеж во мене дека во рамките на овие дијалози за Македонија конечно ќе биде манифестирана политичка волја како од страна на опозицијата, така и од страна на позицијата. Имав надеж дека навистина постои волја за конструктивни политички дијалози за Македонија. Меѓутоа, гледам дека повторно не го поправивме лошиот впечаток што го имаат другите за нас, дека политичкиот дијалог се бојкотира како од страна на позицијата, така и од страна на опозицијата...“ (...)
„На почетокот би сакал да се навратам во однос на почетното прашање, почетната дилема, интеграција или изолација. Слушајќи ги дискутантите имам впечаток дека се претпоставува дека изолацијата е нешто што ни се заканува во иднината или нешто што ни се случува веќе во сегашноста. Јас би сакал да дадам неколку аргументи во друга насока, дека изолацијата беше нешто што ни се случуваше и ни се случува од почетокот на осамостојувањето на Македонија. И од гледна точка на самиот граѓанин може да се добие впечаток дека ние сме сеуште изолирана држава, ако се погледнат визните режими кои што ги имаме со сите останати земји во светот. Може да се добие впечаток дека ние сме изолирани дури и од страна на Африка, затоа што во Африка постои само една земја во која што можеме да патуваме без визи. Ако се погледне и анализира нашата политика од 1991 година наваму, не се добива впечаток дека сме одбрале некаква политика на интеграција заснована на принципите и вредностите на ЕУ.“ (...)
„Всушност, она што сакам да укажам е дека ние од самиот почеток бевме изолирани и сеуште сме изолирани. На пример, надворешната политика на еквидистанца која што нашата држава ја застапуваше еден извесен период не е во согласност со европските перспективи. Европската перспектива, перспективата на ЕУ, подразбира намалување на дистанцата со соседите. Значи, ние не усвоивме од самиот почеток надворешна политика на приближување кон соседите. Тоа е грешка од која што можеме многу да научиме.
Исто така, претставата за некаква „оаза на мирот” содржи претпоставка дека се околу нас била некаква пустина. И тоа е исто така една самоизолационистичка претпоставка која што не е во согласност со принципите на кои почива ЕУ, како што е заповедта "љуби го ближниот свој сосед и гради добрососедски односи со него”.
Како што покажува и времето, го потценивме спорот со нашиот јужен ЕУ сосед. Грешка на нашата национална стратегија беше дека спорот помеѓу Македонија и Грција нема да игра клучна улога во нашето зачленување во НАТО. Значи, таа грешка мора да ја признаеме. Ако не ја признаеме таа грешка не можеме да имаме никаков напредок.
За жал, не гледам дека има политичка волја ниту од страна на опозицијата да се признае таа грешка. Исто така, не гледам волја да се признаат и некои други грешки, како што е партизацијата на државните институции..“

Почитувани новинари и блогери,
Потсетувам дека согласно новинарскиот кодекс, „Новинарот нема свесно да создава ниту преработува информации што ги загрозуваат човековите права или слободи, нема да говори со јазикот на омразата и нема да поттикнува на насилство и дискриминација по која било основа“, вклучително и по политичка основа.
Дезинформациите на ВМРО-ДПМНЕ ги загрозуваат моите човекови права (честа и угледот), дискриминираат по политичка основа (божемна поврзаност со одредена партија), го повредуваат мојот професионален интегритет и создаваат клима за загрозување на мојата лична сигурност.
Исто така, ве известувам дека ќе ги искористам сите законски средства кои што ми стојат на располагање за да ги заштитам мојата чест и углед кои се неосновано нападнати од страна на ВМРО-ДПМНЕ, и од страна на некои непрофесионални новинари.
На крајот, би сакал да ве информирам и дека авторскиот хонорар кој што ми беше исплатен за авторизираните текстови во „Дијалози за Македонија“ е приближно ист колку и авторскиот хонорар за текстовите што во неколку наврати ги имам објавено во списанието „Политичка мисла“, чиј основач е д-р Ѓорге Иванов, актуелен претседател на Република Македонија, кандидиран од ВМРО-ДПМНЕ.
Се надевам дека информацијава нема да биде злоупотребена за неосновано лично клеветење и дискредитирање од типот „Ѓорге ги плаќал за мислење, а тие потоа бесплатно го фалеле!“. Се надевам и дека мојата критика на нашата изолационистичка политика од 1991 г. нема да биде повод за јавно линчување дека сум „јавна личност блиска до ВМРО-ДПМНЕ“, или дека сум „партиски и политички истомисленик“ со актуелниот претседател.

Со почит,
Жарко Трајаноски
Скопје, 09.11.2009

Не дај се Инес!

2009-09-14T23:28:00.003+02:00

Повторно, изгубен во преводот.

Ines is a feminine name, a version of Agnes from the Greek meaning "pure, virginal." It is used in France, Portugal, Spain and in other countries. (Wiki)

Од сега има да си се храбрам: Не дај се Инес, не дај се генерацијо...

Градот убав...

2009-09-07T17:33:00.002+02:00

Хорот на „Плоштад Слобода“, во прекрасно издание.
Што ли ќе испее црковниот хор?

Кој ја предаде Македонија?

2009-09-07T17:00:00.003+02:00

Република Македонија загуби уште пред да почне натпреварот Македонија-Грција.
Нашите репрезентативци излегоа „безимени“.
Поточно, не играа за Македонија, туку за „Витаминка“.
Кој одлучи да се откажеме од името „Македонија“?
Кој ја предаде Македонија?
Нашето „име“ (пардон, „референца“) за меѓународна употреба е „поранешната Југословенска Република Македонија“.
На официјалната страница на EuroBasket стои "FYR Macedonia".
Под истата кратенка настапувавме и на Олимпијадата.
Груевски ја прими наградата „Топ тен реформер“ за успесите на „FYR Macedonia“.
Ако Груевски можеше да настапува под кратенката „FYR Macedonia“, зошто да не може да настапуваат и нашите репрезентативци, како што настапуваа и досега?
Доколку на нашите репрезентативци им било оневозможено да настапуваат под кратенката "FYR Macedonia" Македонија требаше протестно да го напушти првенството.
Доколку некој политичар одлучил да не се игра под кратенката "FYR Macedonia", тој треба да сноси политичка одговорност за откажување од името „Македонија“, кое било составен дела на сите именувања на нашата република, од АСНОМ до денес.

Иницијатива за референдум

2009-08-14T07:19:00.003+02:00

Како граѓани, имаме право да практикуваме демократија.
Иако уште веднаш ги собравме првите сто потписи за граѓанската иницијатива за распишување референдум „за или против изградба на црква, џамија и други верски објекти на плоштадот Македонија“, вчера продолживме со собирањето потписи на градскиот плоштад. Бујрум, можете да ја дадете својата поддршка, независно дали сте од општина Центар (каде што ќе се распише референдумот), или од некоја друга скопска општина (потписи за поддршка), на следниве пунктови:

- Плоштад Македонија, секој работен ден од 18 до 21 часот

- Културен центар Точка, секој работен ден и в сабота од 10 до 17 часот

- Кај фонтаната во Градски парк, в сабота и в недела, 16 и 17 август, од 10 до 14 часот.

Еве и една моја изјава, дадена за А1: „Мислам дека плоштадот треба да биде јавно место, достапно на сите. Ако биде црква, или џамија или било кој друг објект, којшто нема да биде достапен на сите, тоа нема да биде плоштад Слобода“, вели Жарко Трајановски, од невладината „Граѓани за европска Македонија“. (Политичко-верските препукувања како основа за меѓуетнички тензии?)

Конзервативна хипокризија

2009-08-12T00:52:00.002+02:00

(Денешната колумна, која во еден дел е реакција на колумната на Влатко Ѓорчев)

Што ли правеше последнава година непоправливиот повторувач - „конзервативната“ влада на Груевски, наместо трпеливо и посветено да ги решава домашните задачи за ЕУ („реперите“)? И годинава нашиве „конзервативци“ продолжија со трендот да „остваруваат“ работи што не се нивна работа.

Прво што решија да прават е да изградат државна црква на плоштадот со буџетски пари. Колку ли само месеци, енергија, време и пари беа залудно потрошени за најпосле премиерот да признае дека изградбата на верски објект воопшто не е прашање за кое тој бил надлежен? Продолжија со градба на огромен број скапи скулптури и споменици (вклучително и на мегаломанскиот споменик на „Mеgas Alеxandros“) - иако и тоа не беше нивна надлежност. И градскиот превоз на Скопје не е надлежност на Владата, ама „конзервативците“ изарчија баеги енергија и пари за распишување неуспешни тендери за претпотопски двокатни автобуси кои никој веќе не ги произведува. Џабе премиерот се обидуваше да ги испере рацете од аферата „Сведмилк“. Пирамидалната млекарница немаше да биде толку голема афера ако „конзервативците“ не беа пиеле јогурт таму каде што не им е работа.

Најголемото „кидање“ од часови на „конзервативците“ се случи за време на локалните и претседателските избори. Наместо на ЕУ-агендата, министрите и државните службеници со месеци работеа за интересите на нивниот „конзервативистички“ клан, користејќи ги сите државни ресурси што им стоеја на располагање. Колку ли само предизборни лопати фрли Груевски на камен-темелници чија изградба воопшто не беше во надлежност на Владата? Колку ли само нови партиски „конзерви“ беа предизборно и постизборно регрутирани во јавната администрација, наспроти потребата за нејзино де-конзервирање и редуцирање? Најпосле, што бараше ликот на премиерот на градоначалничките плакати „Заедно можеме повеќе“ - да предупреди дека децентрализацијата е обична илузија, и дека локалната власт комплетно зависи од волјата на „конзервативните“ носители на извршната власт?

За тоа колку „конзервативците“ го „остварувале“ тоа што не им е работа, сведочат и бројните одлуки на Уставниот суд: за укинување на „патриотските“ сметки, за укинување на веронауката во основното образование, за случајот Клинички центар (мешање на Владата во надлежностите на Собранието), за обидот законски да се стави рака врз пензионерскиот „солидарен фонд“. Наспроти конзервативистичкиот стремеж за пазарни и други слободи, Уставниот суд сведочи за спротивното - за обидите на Владата да ја наруши слобода на пазарот и претприемништвото и да задре во доменот на приватноста и во индивидуалните човекови права. Наместо да се освестат и да почнат да работат согласно Уставот, нашиве „конзервативци“ извршија невиден партиски атак врз Уставниот суд. Знам, ќе забележите, тоа не беше атак од страна на Владата, туку од страна на ВМРО-ДПМНЕ. Но, зошто многу повеќе информации за работата на Владата може да се најдат на партиската страница на ВМРО-ДПМНЕ, отколку на официјалната страница на Владата? Зошто со недели на прво место упорно стои писмото на МПЦ и на другите верски заедници со барање повторно да се воведе укинатата веронаука?

И покрај полжавското спроведување на ЕУ-реформите, разбивањето на системот на поделбата на власта, дрското газење по демократските традиции и принципи, газењето на основните човекови права, влошувањето на односите со нашите ЕУ-соседи, „конзервативците“ сега сакаат да не' убедат дека тие ми ти биле најголеми Европејци. На колегата (колумнист) Ѓорчев, кој се обидува да ми одржи лекција по „конзервативизам“ и „европеизам“, би му поставил неколку прашања:

Ако ВМРО-ДПМНЕ е навистина конзервативна партија, зошто не се откаже од зборот „револуционерна“ организација во своето име? (Или за нашиве дрвено-железни, ѓоа револуционери-конзервативисти, важи забелешката на Хана Арент: „Добро е познато дека најрадикалните револуционери ќе станат конзервативци првиот ден по револуцијата“.)Ако ВМРО-ДПМНЕ е навистина конзервативна партија, зошто не се откажува од „туторската“ позиција кога е на власт и, како и другите конзервативни партии во ЕУ, не работи на редуцирање на Владата и на јавната администрација? (Или Дизраели беше во право кога тврдеше дека „конзервативната влада е организирана хипокризија“).

Ако „конзервативизмот е врзан за стварноста“ и европските вредности, зошто ВМРО-ДПМНЕ упорно претпочита да води антички и неолитски археолошки кампањи што немаат врска со стварноста? Зошто не води кампањи што ќе ги промовираат темелните принципи на ЕУ-демократијата, владеењето на правото и почитувањето на човековите права - принципи што се загрозени токму од самоволието што катадневно го манифестираат „конзервативците“?

Најпосле, ако „конзервативизмот значи негување на традициите и почитување на идентитетот“, зошто ВМРО-ДПМНЕ ги изневерува државните традиции на АСНОМ, фаворизирајќи нов национален идентитет, сосема туѓ на основачите на македонската антифашистичка држава? Наместо промоција на македонскиот библиски, антички, неолитски и претпотопски идентитет, зошто не се промовира македонски европски идентитет?

Навистина штета што не се меѓу нас Аденауер, Шуман и Де Гаспери. Ѓорчев ќе имаше прилика да ги прошета пред споменикот на Александар и на арената „Филип Втори“ - најпосведочени демохристијани и негувачи на традиционалните семејни вредности. Ех, да можеше да ги однесе и во „европскиот“ музеј на ВМРО-ДПМНЕ! Можам да си ги замислам како се восхитуваат од восочната фигура на Иван (Ванче) Михајлов, додека Ѓорчев им раскажува за демохристијанските подвизи на воениот соработник на Мусолини, Хитлер и СС-овецот Химлер, и личниот пријател на творецот на Јасеновац - Анте Павелиќ. Сигурно ќе беа воодушевени. И Аденауер (кој со години бил прогонуван од нацистите), и Шуман (кој за малку го избегнал Дахау поради отпорот кон нацистите) и Де Гаспери (кој чмаел во затворите на Мусолини поради антифашистичка дејност). Пред восочната фигура на „крволокот Иван Михајлов“ (извадок од манифестот на АСНОМ), основоположниците на ЕУ ќе можеа лично да се уверат како „конзервативизмот на ВМРО-ДПМНЕ се надоврзува на борбата за слобода и за национална самостојност водена од изворната ВМРО“.